Dag Twee: Open Podium
Op deze dag zou ik mijn masterclass krijgen, alleen wist ik nog niet wie het zou worden. Ik wilde me laten verrassen en had geen voorkeur opgegeven.
Wederom kwam ik aan met mijn privé taxi, voor tienen stapte ik Theater Concordia weer binnen. Het was lekker rustig, naast de organisatoren zaten er maar een paar mensen van een vroege kop koffie te genieten.
Het open podium lonkte me toe. Ik zag mijn kans schoon, vouwde snel mijn muziekstandaard open en posteerde me met gitaar en al op het plekje dat knus maar wel erg krap gereserveerd was voor iedereen die in het openbaar wat spelen wilde.
Het was zo lekker rustig, dat het onversterkt kon (;-) een bijbehorend voordeel van die rust was, dat ik niet te veel opviel, goed tegen de plankenkoorts).
Ik had een paar kleine Renaissancestukken ingestudeerd die na wat slikken best aardig op gang kwamen. Dat programma duurde niet gek lang, zodat het praktische nut van een verzamelband zoals mijn Klassiek Vademecum duidelijk bleek, ik kon gewoon een paar aardige stukjes van blad oppakken. Al die stukjes vind je trouwens op deze site onder de Solo sectie van de DOS Amigos afdeling.
Het werd gaandeweg drukker, zodat Paul op gegeven moment de microfoons kwam opstellen en de versterker aanzette. Toen bleek wederom een nadeel van “van blad spelen”, ik zat bijna klemvast tussen de muziekstandaard en de microfoons. Tja, meer plek was er niet. Een beetje inschuiven en maar proberen om niet per ongeluk tegen de microfoon aan te tikken.
Versterkt spelen is een aparte ervaring: ik hoorde de boxen die verderop stonden veel beter dan mijn eigen gitaargeluid, maar bij sommige tonen ging dat ook weer niet op, dat zal wel aan de karakteristiek van de microfoon liggen. Je krijgt een beetje diffuus gevoel tijdens het spelen, alsof je toon vertraagt ten opzichte van wat je op een bepaald moment denkt te spelen. Heel soms raak je daardoor de synchronisatie een beetje kwijt.