Dag Een: Concert Robert Horna
Na de twee workshops werd het tijd voor het openingsconcert van de Poolse gitarist Robert Horna, die in Enschede woont en hier in de regio les geeft. Kijk op de website van Robert Horna voor meer informatie.
Hij beet met Astor Piazzola de spits af.
Met Milonga del Angel zou ik lopende het festival nog uitgebreid kennismaken (;-) je zou het haast een titelsong kunnen gaan noemen). Een prachtig stuk lamentado con amore uit de traditie van de Argentijnse tango.
Adios Nonino is erg bekend dankzij Maxima’s huwelijk. Ondanks dat blijft het een gevoelig thema over de dood van een vader, waarbij je verdriet soms tegelijkertijd wordt verscherpt en verzacht door de gedachte dat zijn lijden ten einde is.
Verrano Porteno en Otono Porteno waren wat hartstochtelijke stukken met woelingen van donkere emoties. De Argentijnse Tangoscene is niet voor niets de Blues van Buenos Aires!
Vervolgens speelde hij Barrios. Ik hou van de muziek van Barrios, ook al lijken de meeste stukken me te moeilijk om te spelen. Er zit een bepaalde emotie in die me raakt. Vooral stukken als Un Sueno en la Floresta en Una Limosna por el Amor de Dios (oh wat jammer dat Robert Horna dát niet speelde) slagen er feilloos in om mijn emotie te kietelen met ontroerend resultaat. Afijn, dat laatste lukte Robert Horna met Un Sueno en la Floresta dus prima. Heerlijk dat muziek zoiets met je kan doen.
Andrew York’s Sunburst was een oude bekende voor mij, een mooie fusie tussen klassiek gitaarmuziek en moderne fingerpickingfiguren.
Robert Horna sloot af met Koyunbaba van Carlo Domeniconi. Een modern werk met enorme technische uitdagingen, maar misschien een beetje te groot voor mijn denkraam zoals Pee Pastinakel in de Bommelverhalen regelmatig opmerkt.
Een mooi openingsconcert, Horna’s tot in de puntjes verzorgde afwerking viel me op: ik kraak en piep zelf nog weleens door het leven, maar hij? Niets van dat alles: Puntgaaf en accuraat. Prachtig om te horen en te zien.