Dag Vier: Uitslag Scharpach Concours Cat. 3
Voordat Denis Azabagic met zijn concert zou beginnen, was het tijd voor de uitslag van het concours in de hoogste categorie: de studenten en professionals.
Uiteraard waren we van tevoren al druk aan het speculeren. Het werd nog geen voetbalpool, maar wedden om drankjes was hier en daar al hoorbaar. Een beetje gokken is mensen eigen! Persoonlijk tipte ik nummer 1 (Antoon Vanderborgt) en nummer 4 (Tomislav Vuksic) als kansrijk.
Wat nummer een betreft kreeg ik gelijk, met nummer vier zat ik er dus een plaatsje naast.
Ik kan het niet laten om een beetje te filosoferen over zo'n ranglijst en hoe je ertoe zou kunnen komen. Het lijkt me een hele toer voor een jury om een goed gefundeerde beslissing te nemen. Waar let je op als je beoordelend naar iemand luistert? Hoe verwerk je je eigen muzikale voorkeur daarin? Of beoordeel je niet zozeer, maar laat je het stuk tot je komen en noem je de kwaliteiten die je opgevallen zijn en de aspecten die je gemist hebt om vervolgens in conclaaf tot een eindoordeel te komen?
In mijn professionele wereld -ik ben zelf technicus- is een oordeel relatief eenvoudig: het werkt (da's goed), het werkt volgens specificaties (da's prima als je niet teveel geld hebt uitgegeven), het haalt de specificatie niet (dat is minder, hoe praat je dat goed bij een klant?) of het werkt helemaal niet (zwaar kl*te, terug naar de tekentafel!).
Dus als je -als technicus denkend- een foutje hoort spelen is het oordeel al snel "Voldoet niet aan Specificaties" met als specificatie: "Op dit niveau hoor je foutloos te spelen." Simpel, toch?
Maarrr.. muziek maken is geen techniek (gelukkig maar): ik zou het op mijn technische criteria als jurylid bepaald slecht doen.
De techniek van de speler en de techniek van het instrument staan in dienst van de muziek, maar zijn bepaald geen doel op zich. Er komen criteria bij, die nauwelijks te specificeren zijn, die je bijvoorbeeld alleen voelt als de muzikale chemie die ontstaat door de (emotionele) overdracht tussen componist, speler/interpretator en luisteraar.
Als iemand voor een luisteraar een kort moment duidelijk hoorbaar uitglijdt in zijn of haar interpretatie, hoeft dat niet per definitie een fatale fout te zijn die je naar de laatste plaats van de ranglijst laat duikelen. Want wat vindt er plaats tussen die incidenten? Wellicht prachtige muziek met de belofte van een schitterend juweel als de speler of speelster op zijn of haar weg met de gitaar vooruit gaat?
;-) Dat klinkt misschien wat ouderlijk, maar dat moet je een begin vijftiger maar vergeven!
De jury heeft -denk ik- een hele klus gehad aan de beoordeling, de prijsverdeling wees daar op: twee derde prijzen, twee tweede prijzen en een eerste prijs. Ik heb daarbij absoluut de indruk, dat ze niet alleen de pure techniek hebben getoetst, maar ook oog hebben gehad voor die belofte van de juwelen van de toekomst.