Dag Twee: Masterclass Denis Azabagic
'S ochtends was onze eerste masterclass, bij Denis Azabagic. Hans en ik begonnen met de suite Modinha Brasileira van de hedendaagse componist Celso Machado (in dit geval wil hedendaags trouwens niet zeggen dat je wordt gebombardeerd met experimentele klanken). De delen van de suite zijn Modinha, Chorinho, Marchinha de Carnaval, Baiaozinho en Sambinha. Lekker spelende Braziliaanse volksmuziek met toch een heel eigen stijl.
Ook al kwam ik om iets te leren en niet om een spetterende performance neer te zetten, iets van zenuwen voelde ik wel. Het bewustzijn dat je met een gitaargrootheid te maken hebt speelt hier absoluut in mee. Vandaar dat ik niet alles even scherp neerzette, ook al bleef de grote lijn goed overeind. Met een duo heb je toch wat meer steun als je eens een noot laat vallen.
Azabagic wist mijn zenuwen snel te ontzenuwen. Hij had de muziek nog nooit gehoord, maar vond het wel erg leuk klinken met twee gitaren. Hij kwam met nuttige aanwijzingen over de balans. Hans speelt namelijk zonder nagels -en heeft daardoor een stevige en krachtige aanslag- terwijl ik met nagels speel, wat vooral bij tirando een tikkie dunner klinkt. Ietsje volumevermindering van zijn kant en een kleine wijziging in de aanslag van mijn kant bracht meer uniformiteit in de geluidsimpressie.
Balans in een duo is een belangrijke muzikale en psychologische factor. Muzikaal is natuurlijk duidelijk: het klinkt gewoon niet als de een de ander van het toneel lijkt te spelen. Psychologisch bepaalt (de indruk van) balans voor een deel hoe je speelt en functioneert in een duo, vooral in stukken waarin je buiten de traditionele patronen van solo-begeleiding treedt.
Op mijn vorige gitaar -een Contreras- had ik continu het idee dat ik werd weggespeeld. Gevolg was dat ik het probeerde bij te benen met hard spelen, waardoor mijn spel geforceerd raakte. Da's vervelend spelen: Dynamiek is bijna niet mogelijk als je tegen je top zit.
Het bleek heel lastig om die balans goed te krijgen: je impressie van het spel van je partner is subjectief en blijft dat ondanks afspraken over spelvolume. We hebben geprobeerd om een objectieve indruk te krijgen met geluidsopnamen (zodat je een beeld krijgt hoe het op een publiek overkomt), maar veel soelaas bood dat niet. De gedachte dat de balans richting publiek goed was bleek geen oplossing voor het feit dat je de ander harder hoort spelen dan jezelf.
Na gitaarruil bleek de oplossing van het probleem: een gitaar met meer feedback: de Contreras projecteerde te ver weg. Vandaar dat ik tegenwoordig op een Bernabe speel, die wat royaler is met de terugmelding naar de speler.
Terug naar de masterclass: Het nadeel van relatief eenvoudige muziek is, dat je er snel over uitgepraat bent. Geen nood: we hadden het duostuk voor de masterclass bij Yves Storms nog, The Flatt Pavin met zijn Galliard. Ook hier bracht Azabagic to the point commentaar naar voren. We kunnen nog heel wat schaven!