Dag Twee: Concert Duo '78
Tijdens het lunchconcert was het de beurt aan Duo ’78: Ivette van Laar, zang en Jaap Majoor, gitaar.
Ze begonnen met Spaans idioom met een flinke knipoog naar de flamencomuziek: vier liederen van de schrijver/dichter Federico Garcia Lorca (1898 -1936). Zijn sterfdatum doet het ergste vermoeden, en inderdaad, Lorca onderging hetzelfde lot als Antonio Jose, hij werd vermoord door de volgelingen van Franco wegens linkse sympathieeen.
De liederen brachten een palet van stemmingen met een sterk Spaans geluid. Gezien Lorca’s geschiedenis vond ik het jammer dat ik geen Spaans versta.
Daarna ging het terug naar de tijd van de Elizabethaanse melancholie, ofwel hoe treuriger hoe beter. Flow my Tears van John Dowland. Het klopt, dit lied is inderdaad behoorlijk deprimerend, maar tegelijkertijd ook ontzettend mooi. Het wordt niet voor niets tot Dowland’s beste werk gerekend. Na de tranen kwam het afscheid, met de hoop op terugkeer: Come Again, ook van John Dowland. Dit lied was een stuk vrolijker.
Van Schubert wordt beweerd dat hij heel wat van zijn liederen met gitaarbegeleiding bedacht heeft alvorens ze als pianobegeleiding te noteren. Als je het Nachtstueck zo hoorde, was dat zo. De Schubertiaanse wendingen waren er zeker, plus een forse dosis melancholie uit de Romantiek, want het lied bezingt een sterfscene, waarbij het slachtoffer na nog eenmaal naar de sterren te hebben gekeken de laatste adem uitblaast.
Na de negentiende eeuwse poezie was het tijd voor eenentwintigeeuwse gedichten op muziek. Jaap Majoor had vier gedichten uit de bundel Zee van Willekeur bewerkt voor zang en gitaar. Het was opvallend hoe goed hij thuis was in zijn compositie, het lied ondersteunde en zijn eigen solopassages gestalte gaf. Nu was er ook alle ruimte in de compositie om goed uit te pakken. De gedichten zelf kon ik niet helemaal volgen, maar de verklanking ervan was zeer effectief.
Na een Zee van Willekeur werd het tijd voor niet geheel willekeurige muziektheorie. Ivette van Laar zong en declameerde een Sonate voor Stem van Theo Loevendie, waarin ze a capella beeldend en kernachtig de structuur en theorie achter de sonatevorm duidelijk maakte.
Benjamin Britten -bij gitaristen bekend van de Nocturnal op een thema van Dowland- bewerkte in de vorige eeuw een groot aantal Engelse volksliedjes en schreef daar vrij vooruitstrevende gitaarbegeleidingen bij. Ik maakte kennis met een van zijn arrangementen -Down by the Sally Gardens- toen ik net drie jaar les had gehad, maar de structuur en het complexe ritme van dat stuk waren nog iets te veel voor mijn bescheiden vaardigheden.
Ivette en Jaap brachten vier volkslied arrangementen van Britten en deden dat met verve.
Hun laatste stuk -Bachianas Brasileiras Nr. 5 van Villa Lobos- heeft in Brazilie bijna de status van volkslied, iedereen kan het meezingen. Oorspronkelijk geschreven voor een ritsje cello’s en zangstem, past het prima op een zang - gitaar combinatie. In dit stuk kwamen diverse zangtechnieken aan bod, waarbij alleen het middelste deel een tekst had. De lange lijnen a la Bach -het stuk heet niet voor niets Bachianas- kwamen er prima uit.
Al met al een fijn concert om naar te luisteren. En.. alle stukken van het recital zijn op CD opgenomen, samen met nog een paar bonus tracks. De CD heet Zee van Willekeur.