Dag Een: Concert Ulrich Steier
Ulrich Steier is hoofdvakdocent gitaar aan het Artez Conservatorium hier in Enschede. Ik herinnerde me hem van vorig jaar van de masterclass als een kundig en motiverend docent. Nu was hij aan de beurt om met zijn concert het festival te openen.
Het eerste dat opviel was zijn rustige en duidelijke aankondiging. Fijn om iets over het stuk en de componist te horen. Ulrich Steier werd terecht aangehaald als goed voorbeeld in de Workshop Podiumpresentatie.
Zijn eerste stuk Prelude Nr. 1 van Villa Lobos was een weerzien met een oude vriend. Door al de jaren heen blijft dit stuk zijn zang behouden, onafhankelijk van de passerende gitaartrends.
Hij vervolgde zijn recital met Suite Castellana van Moreno Torroba. Een vette knipoog naar de Spaanse Zarzuela, een opera/operettevorm die op het Iberisch Schiereiland in de theaters nog steeds populair is. De typisch Spaanse wendingen van de melodieen waren karakteristiek voor het stuk en brachten de sfeer van zo’n operette achtig toneelstuk goed over.
Het derde stuk bracht ons in modernere sferen. Five Impromptus van Benett. Ondanks het feit dat Ulrich Steier de stukken mooi voordroeg, konden ze mij niet zo boeien. Ik zit niet zo erg goed in dat genre van muziek.
Ulrich Steier ging verder met zijn lievelingscomponist. Helaas had deze nooit voor de gitaar gecomponeerd, dus een arrangement was het enige dat er op zat. De componist was Beethoven en het stuk was het eerste deel uit de Mondscheinsonate. Een hele onderneming voor de gitaar, want een deel van het karakteristieke geluid van dit Adagio Sostenuto komt voort uit de sustain van de piano. Het werd een heel gitaristische uitvoering in zijn eigen recht. Ik ben eigenlijk best benieuwd hoe het tweede deel van die sonate -het Allegretto- op gitaar klinkt! Volgend jaar misschien?
Voor de volgende stukken wisselde Ulrich Steier zijn klassieke Spaanse gitaar voor een altogitaar, een vinding van de Zweedse gitaarbouwer George Bolin. Op deze gitaar kun je luitliteratuur spelen, maar dan zonder koren (dubbele snaren). Elf snaren telt het instrument en alleen de kop is al een opmerkelijk stukje bouwtechniek. Het lijkt me wel een hele toer om op een niet zo best verlicht toneel de juiste bassnaren aan te slaan.
Hij begon met een van de meest bewogen stukken van de luitliteratuur van Silvius Leopold Weiss, althans het beweegt mij al bij het eerste akkoord, de Tombeau sur la mort de M. Comte d'Logy. Het werd een prachtige uitvoering.
Daarna speelde Ulrich Steier een eigen compositie -Pictures- die me aangenaam in de oren klonk. Het is apart om een moderne compositie op zo’n luitachtig instrument te horen.
Het volgende stuk zou je niet op een luit verwachten. Toch kwam Eric Satie’s Gymnopedie Nr 1 mooi voor het voetlicht. De lage snaren geven de langzame schommelbeweging van het stuk een extra dimensie.
Ulrich Steier sloot zijn concert af met twee stukken uit de luitliteratuur, twee maal John Dowland. De vrolijke Lord Strang’s March kwam eerst, waarbij een eenvoudig thema zich in tal van divisions ontwikkelde. Daarna kwam Dowland’s koningsstuk, de Fantasia. Ik kwam toen ik begin twintig was voor het eerst met dit stuk in aanraking op de LP Tabernakel, een (niet zo heel goed geslaagd) luitexperiment van Jan Akkerman. Ulrich Steier speelde het vele, ja vele malen beter en consistenter.
Kortom, dit recital was een geslaagde en mooie manier om de kop van het festival af te krijgen!