Dag Een: Workshop Podiumpresentatie
De workshop Podiumpresentatie van Bobby Rootveld was nu al de derde keer een vast en nuttig onderdeel van het festival. Ik begon als solist, vorig jaar kwam ik met mijn voormalige duopartner en nu zat ik er wederom als solist.
Ik heb de rit weer eens gelopen, vergat de basishandelingen (voorstellen en aankondigen) voelde iets van "alone again", haastte me teveel en had de vingers opeens stijf op de toets vastzitten. Het besef dat je weer solist bent. Dat was zo raar! Maar het was goed om even het verschil te voelen. Dan weet je waar je naartoe moet.
De les was: "alles wat je op het podium doet, hoort bij je voorstelling". Het is dus belangrijk om niet alleen je muziek in te studeren, maar ook het traject het podium op, het contact met je publiek, de manier waarop je gaat zitten, bijstemmen, de muziek aankondigen, spelen, het in ontvangst nemen van applaus en daarna het verlaten van het toneel (;-) Ik had haast "afgang" opgeschreven, als tegenstelling van opgang op het podium. Zou dat Freudiaans zijn?
Ook al had ik een zeker ellendig gevoel bij het eerste ritje, het bleek een mooie gelegenheid om eens te discussieren over een van de vervelende verschijnselen van het muzikantenvak: de zenuwen. Zelfs de meest doorgewinterde musicus heeft zenuwen, zo zag ik bij de andere deelnemers. Dat was eigenlijk best geruststellen om ook echt waar te nemen.
De manier waarop je ermee omgaat is daarbij net de kwestie. Al gauw kom je dan in de sfeer van een soort ritueel, zo lijkt het. De een komt op een bepaalde manier op, de ander eet vooraf een paar bananen om de stofwisseling te vertragen waardoor je rustiger blijft, een derde gebruikt meditatiemomenten, en verhalen van een lichte alcoholische drogering zijn ook bekend. Of medicinale drogering in de vorm van betablokkers.
Het was leuk om erover te praten. Het tweede ritje ging dan ook een stuk beter.
Een tip had Bobby nog, een boek van Denis Azabagic over voorspeelzenuwen. Vermoedelijk gaat het om On Competitions, Dealing with Performance Stress, een niet eens zo dik boek (32 pagina’s) dat is uitgebracht door Mel Bay Publications. Ik ga dat eens lezen, denk ik.