Dag Twee: Concert Johan Fostier
De Belgische gitarist Johan Fostier betrad het toneel voor het lunchconcert van dag twee. Hij bracht een historisch breed programma, van Renaissance tot hedendaags Zuid Amerikaans.
De opener was de favoriet van de aloude keizer Karel V (1500 -1558), het arrangement van het chanson Mille Regretz de Vous Abandonner van Josquin Desprez, door Luys de Narvaez (1500 - 1555) geschreven en aan de keizer opgedragen middels de titel Cancion del Imperador.
Johan Fostier speelde het in de normale stemming, dus zonder derde snaar naar Fis, wat het zeker moeilijker maakte (Ik ben zelf toevallig met dat stuk bezig, maar ik vond de Fis stemming toch wat makkelijker uitkomen).
Hij bracht de trieste en emotionele sfeer van het lied op overtuigende wijze.
Het volgende stuk was van een landgenoot van De Narvaez, namelijk Alonso de Mudarra (1510 - 1580). Deze had een dermate bewondering voor het harpspel van zijn tijdgenoot Ludovico, dat hij er een Fantasia op componeerde met een opmerkelijk hedendaagse klank. Fostier maakte maximaal gebruik van de mogelijkheden die dit stuk bood.
Zijn barokstuk kwam helemaal niet uit de Barok, maar was het werk van de Mexicaanse componist Manuel Ponce (1882 - 1948). Het grappige aan dit stuk was, dat de muziekwetenschap tijden heeft gedacht dat het stuk door Silvius Leopold Weiss was geschreven. Johan Fostier bracht het stuk als een mooie stevige baroksuite, met de Gavota en de Giga als snelle laatste delen.
Luigi Legnani (1790 - 1877) was de vertegenwoordiger van de klassieke periode. Hij staat bekend als de vriend en muzikale partner van Niccolo Paganini in de treurige rol, dat hij altijd de simpele gitaarpartijen moest doen, terwijl Paganini op viool met de virtuositeit van de melodie bezig was. Gezien de complexiteit van zijn eigen werken, zal dat behoorlijk overdreven zijn.
Johan Fostier speelde Fantasia Brillante Op. 19, een stuk dat die naam alle eer aan doet. En dan te bedenken dat de volledige naam van het stuk Fantasia brillante e facile per la chitarra sola is. Allesbehalve gemakkelijk, dus! Fostier's interpretatie had vaart en deed de compositie alle recht.
Vicente Asencio (1908 - 1979) was de vertegenwoordiger van de vroeg-modernen in Spanje. Fostier voerde de driedelige Suite Valenciana sfeervol uit en wist de intieme sfeer van het langzame deel goed te treffen.
Na Asencio begon op het toneel de moderne tijd met vier hedendaagse stukken, twee van Quique Sinesi, een van Eduardo Martin en eentje van Julio Cesar Oliva. Hier toonde Johan Fostier zich meester over de complexe virtuositeit die deze stukken vereisten.
Het enthousiaste publiek wist hem nog een toegift te ontlokken, iets dat in mijn oren als een stukje Scarlatti klonk. En zo was de kring van de tijd weer bijna rond.
Een mooi concert!