Dag Een: Concert Alieksey Vianna
De Braziliaan Alieksey Vianna was voor mij geen complete onbekende, ik heb een opname van hem waarin hij muziek van Sergio Assad speelt, onder meer de Aquarelles.
Hij bracht een gevarieerd programma, van Renaissance tot de moderne tijd, met een duidelijke knipoog naar de jazz op het eind.
De oude muziek was het eerste aan de beurt, twee Ricercares van Francesco Canova da Milano (1497 - 1543). In zijn tijd was Da Milano een gevierd speler met als bijnaam Il Divino, de Goddelijke. Hij bracht de niet dans-gebonden muziekvorm -Recercare en Fantasia- op een zeer hoog niveau. Vianna speelde twee Recercares en al snel bleek hoe complex het stemmenweefsel was wat Da Milano in gedachten had gehad.
Zijn tweede stuk bracht ons naar de klassieke periode, een Introduction en Caprice van Giulio Regondi (1822 - 1872). Regondi was wees en wonderkind, die veel van zijn jonge leven op tournee doorbracht 'onder de hoede' van een stiefvader die er op gegeven moment met het geld vandoor ging en de twaalfjarige Giulio domweg achterliet. Gelukkig ontfermden anderen zich over hem.
Regondi componeerde het meeste van zijn muziek voor de Concertina, een soort harmonica, maar schreef ook een aantal veeleisende virtuoze stukken voor de gitaar.
Na een lichthartige Introduction liet Vianna met de Caprice een groot aantal technisch virtuoze trucs zien.
Vianna bleek Sequenza XI van Luciano Berio te hebben geschrapt, wat nog een kreet van teleurstelling uit de zaal ontlokte, en begon in plaats daarvan aan het huzarenstukje Prelude, Fuga en Allegro BWV 998 van Johann Sebastian Bach (1685 - 1750). De Prelude begint relatief rustig, de Fuga vraagt groot inzicht en inzet van de speler en het Allegro is een uitputtingsslag. Vianna bereikte met zichtbare inspanning de finish.
Op naar de moderne tijd ging het met Leo Brouwer. Vianna speelde Rito de los Orishas. Orishas zijn goddelijke wezens uit de oude animistische Afrikaanse religies, die via de slaven in onder meer Brazilie terechtkwamen, met name in de Candomblé beweging.
Rito de los Orishas heeft twee delen, een sfeervol en bij tijd en wijle sinister ritueel gedeelte, en een afsluitende dans van de met het ritueel opgeroepen Orishas. Vianna speelde dit in mijn oren behoorlijk avant-gardistische werk (ja, ik weet het, ik ben nooit verder gekomen dan Estudios Scencillos) met verve, maar ik kon zelf de structuur nauwelijks volgen.
Alieksey Vianna sloot af met sterk jazz gerelateerde muziek van Ralph Towner. Als ik zo terugkijk, was dit de muziek waarin Vianna zich helemaal kon vinden, de atmosfeer verschilde totaal van die van de andere stukken. Dit was tijdens het concert gewoon zijn ding. Hij speelde de stukken Toledo, Tramonto en The Juggler's Etude pikant en interessant. De hoogtepunten van het concert.
Als toegift kregen we nog twee stukken van zijn Assad project: twee Aquarelles, te weten Valseana en Preludio e Toccatina. Tja, en vooral Valseana is zo'n mooi sfeerstuk..