Concert Matthew McAllister
Tot mijn grote schande moet ik toegeven dat ik dit concert heb gemist. Mijn Masterclass liep zo ver uit, dat zelfs een recordpoging hardlopen me niet had kunnen redden. Dus heb ik aan andere mensen gevraagd wat ze er van vonden.
Veel details over de muziek zelf had ik dus niet. Gelukkig had ik hulp aan Youtube, waar ik een aantal mooie opnames van McAllister kon vinden uit de Gitaarsalon in Enkhuizen. Daar kon je ook heel duidelijk zijn karakteristieke speelhouding zien, met de gitaar balancerend op het rechterbeen.
In het kort het programma... Matthew McAllister begon zijn concert met Renaissancemuziek uit zijn geboorteland. John Dowland heeft de Engelse 16e eeuwse luitmuziek zo bekend gemaakt, dat veel mensen vergeten dat er ook in Schotland een cultuur op luit gebied bloeide. Ook daar was er de adel die zich vermaakt wilde zien en niet te vergeten Mary, Queen of Scots.
Hij speelde muziek uit een aantal manuscripten. Net zoals in Engeland in die tijd werd er veel volksmuziek in de luitcomposities ‘gecultiveerd’.
Het volgende programmapunt werd een transcriptie van de Eerste Cello Suite BWV 1007. Wat daarbij het meeste opviel was McAllister’s originele wijze van fraseren, die het strakke raamwerk van Bach’s composities een onverwacht maar prettig stuk lyriek meegaven.
Het volgende stuk was veel recentere datum, Farewell to Stromness van Sir Peter Maxwell Davies. Een heel schots klinkend ballad achtig thema ontwikkelt zich in een iets moderner middendeel om aan het eind te verstillen in de sfeer waarmee het begon.
Toen was het de beurt aan een stuk van Brouwer. De driedelige Suite No. 2 met een duidelijke klassieke aanpak. Warm van klank en niet te hedendaags, een heel andere Brouwer dan ik totnogtoe op het festival had gehoord.
McAllister sloot af met een aantal stukken van Ralph Towner, die in een prettige stijl componeert met veel jazz elementen. Always by your Side werd een ballad achtig stuk met een weemoedige ondertoon, Reluctant Bride was iets strakker van structuur en had een paar verrassende akkoorden. Green and Golden bracht de sfeer van het eerste stuk weer een beetje terug en het afsluitende Toledo was de snelste van de vier met een duidelijk jazzy inslag.
Matthew McAllister liet het publiek niet in het ongewisse over de stukken die hij speelde. Met een vleugje humor bracht hij iedereen op de hoogte over de ins en outs van de muziek.
Die humor bleef overeind, zelfs toen het jongste publiek een eigen sfeertje probeerde te scheppen dat de stille passages een beetje overstemde.