Axis Gitaar Concours Cat. 3
Het heeft een paar jaar geduurd, maar nu was ik in de gelegenheid om ook de amateurcategorieen van het Axis Gitaar Concours te verslaan.
De derde categorie van het Axis Gitaar Concours is bestemd voor de leeftijdsgroep tot 15 jaar. Ditmaal was deze categorie beter bezet dan die tweede categorie, waar een aantal afmeldingen waren.
De gang van zaken is net zoals bij de eerste categorie: warmspelen op een vastgestelde tijd en dan op tijd het toneel op. Het warmspelen was op de bovenste verdieping van Concordia, dus er zat een hele afdaling tussen.
De jury bevond zich op de achterste rij van het theater, onder voorzitterschap van Gerard Kroeze zaten daar Lyz Day, Celia Preuschoff, Ed Westerik, Matijs de Roo, Marcus de Jong, Jaap Majoor en Bobby Rootveld.
De eerste kandidaat werd Arvan de Wit. Hij startte net El Negrito, een van de vele Valses Venezolanos van Antonio Lauro. Lauro is in eigen land nog bij menigeen bekend, zo stelde ik bij een contact met Venezolaanse ingenieurs in mijn werkomgeving laatst vast. De Wit wist de melodie met de nodige dynamiek duidelijk te maken.
Zijn tweede stuk werd Classical Gas van Mason Williams, een nummer dat in de zeventiger jaren bijdroeg aan de populariteit van de klassieke gitaar. Arvan speelde lekker vlot door de arpeggio’s heen, zodat het stuk ook zonder band (zoals het origineel) goed klonk.
De tweede deelnemer was de allerjongste zo te zien, want er moest een speciaal stoeltje aanrukken. En daar kwam Alvin Udijana met een half formaat gitaar. Hij speelde drie stukjes uit het hoofd en zette er en passant ook nog een capo op.
Het meest opvallende aan dit optreden was, dat hij niet naar zijn linker en rechterhand keek. Alles zat op de een of andere manier in zijn hoofd. Op zich spectaculair, zoals dit allemaal ging, maar ik ben vol verwachting als hij wat ouder wordt en de fijne nuances van het muziekmaken gaat leren. De techniek lijkt in ieder geval al een eindje op weg.
Mara Groeneveld was nummer drie. Ze had in alle haast haar voetenbankje vergeten, dus probeerde ze het maar zo, al balancerend op haar linkervoet. Een spannende onderneming, dus ik zou de volgende keer zeggen, leen er eentje. Gitaristen genoeg! Ze had zo mijn Ergoplay kunnen lenen.
Desondanks zette ze welgemoed in. Lagrima van Francisco Tarrega. De uitdaging van dit stuk is het scheiden van melodie en begeleiding en de frasering. Ondanks haar moeilijke houding redde ze het prima met de hoge E!
Haar tweede stuk was een Andantino van Fernando Carulli. Ze fraseerde de herhalingen netjes, ook al vond ik dat Carulli minder herhalingen in het stukje had moeten aanbrengen. Of was dit een Da Capo al Fine met per ongeluk de herhalingen meegespeeld?
Martin van Son begon met een wereldwijd bekend en soms ook verguisd stuk: Canon in D van Johann Pachelbel. Het is al met al een complex meerstemmig stuk en ik was benieuwd hoe het op solo gitaar zou klinken. Dat ging best goed, de speler wist de variaties in arpeggio netjes in de puls van de muziek uit te voeren.
Zijn volgende stuk was een Bossa Nova van ene Gilberto X. Het was een lastig arrangement omdat er geen ondersteuning was van een bas of akkoordlijn. Daardoor kwam het als Bossa niet helemaal uit de verf.
De concoursreglementen staan voor de derde categorie gitaarensembles toe. Op zich een aardige geste, want het lijkt mij lastig om ensembles te jureren in verhouding tot solisten.
Het Humphrey Baumann Guitar Quartet had maximaal van de reglementen gebruik gemaakt, want er betraden vier jeugdige gitaristen het toneel. Een onverwacht probleem voor het zaalmanagement, want er moesten op stel en sprong vier setjes stoelen, muziekstandaards en voetenbankjes worden opgesteld. Na enige consternatie werd alles professioneel opgelost.
De naam van het kwartet stelde me evenwel voor een raadsel, wie zou dat zijn? Vermoedelijk is het de naam van de leider, en de jongen aan de linkerkant stelde zich zo op.
Het kwartet speelde een arrangement van Concerto in D voor vier violen van Georg Philip Telemann, met als delen Adagio, Allegro, Grave en Allegro. Ik herinnerde me het stuk van een LP van de Romeros.
De aankondiging van het derde deel in het Engels -jaah er was internationale presentatie- wekte hier en daar een glimlach op, want een begrafenismars was het zeker niet.
Concerto in D is een zeer sociaal stuk waarin de fragmenten tussen de spelers wisselen in een vraag-antwoordspel in estafettevorm. De gitaristen letten goed op en luisterden naar elkaar ondanks de tempovariaties.
Na Concerto in D volgde een Sakura achtig stuk in Japanse sfeer. Het werd een leuk gearrangeerd samenspel.
Niels Gercema sloot het programma af. Allereerst speelde hij Estudios Sencillos Nr. 3, 5 en 7 van Leo Brouwer. Estudio 3 was in een zucht (Rapido dus)voorbij. In Estudio 5 bracht hij het baspatroon met de rusten goed naar voren. Estudio 7 (ondertiteld Lo mas rapido que posible) maakte hij helemaal waar, maar hij had misschien de lat beter iets lager kunnen leggen.
Verder ging het met Lagrima van Francisco Tarrega. De hoge E ging ook hier prima, maar het doorbinden van de melodie in het E-klein deel bleek lastig. Wel dat is het ook, want het is aardig strekken als je dat legato wilt spelen.
Zijn slotstuk werd het thema en een variatie uit Variations on an Anatolian Folk Song van Carlo Domeniconi. Hij bracht dit duidelijk complexere stuk netjes ten gehore.
Het was leuk om de jongsten weer eens te zien spelen. Ze hadden de lessen podiumpresentatie ook ter harte genomen, want iedereen stelde zich voor en kondigde de stukken aan. Goed werk!
Na enig beraad was de jury eensluidend in hun oordeel: 1) Niels Gercema, 2) Martin van Son, 3) Mara Groeneveld en de aanmoedigingsprijs voor Alvin Udiana.
Winnaars, gefeliciteerd!