Laat Dauwtrappen
Hemelvaart maakte dit jaar zijn reputatie helemaal waar. Ellendig koud weer met een spatje regen en middagtemperaturen die maar net boven de tien graden wilden komen.
Mijn Lief zou deze keer helemaal voor het vervoer zorgen, omdat de parkeerregels in Enschede veranderd waren, je moet nu ook op zon- en feestdagen meer dan 2 euro per uur dokken. Halen en brengen was dus veel voordeliger.
Door het matige weer was het aantal dauwtrappers minimaal. Geen gezinnen op de fiets, geen jongeren met een Ghettoblaster op de bagagedrager of een krat bier op de stang.
Toen ik de voormalige Grolsch Brouwerij en de kruising Deurningerstraat - Roomweg passeerde, realiseerde ik me dat het vandaag -13 Mei- ook 10 jaar geleden was dat de vuurwerkramp in Enschede plaatsvond.
Ik herinner me dat nog goed, het was een prachtige dag en ik zat in de tuin op die middag min of meer aan de stoel gekluisterd vanwege een kapotte knie, meer dan op krukken een beetje rondstrompelen lukte me toen niet.
Het knallen van het kleine vuurwerk en de twee rampzalige explosies waren bij mij thuis in Hengelo duidelijk te horen. De wijk Roombeek draagt nog steeds de sporen van die ellende, alle herbouw ten spijt. Vandaag zou er een herdenking plaats vinden, en dat was de reden dat het avondconcert later zou beginnen.
Mijn Lief zette me aan het eind van de Van Essengaarde vlakbij het Artez Conservatorium af, dus een lange wandeling was niet nodig. Ook op dat kleine stukje kon je nog wel iets karakteristieks meemaken. Een zwerver sjokte met zijn spullen voort en een magnetron lag dodelijk gewond met zijn printplaat bloot in een paar onderdelen op straat.
Maar straattaferelen schilderen was niet mijn doel vandaag. Ik liep het conservatorium binnen en kreeg bij het horen van steelstringklanken warempel een beetje gevoel van thuiskomen.
Het festival kon beginnen!