Concert Eric Franceries
Eric Franceries was voor mij een onbekende, dus het was mooi meegenomen dat via het concert kennis kon maken.
Internet helpt bij de achtergrondinformatie. Bij het schrijven van het verslag heb ik dan ook continu Firefox met Google en Youtube openstaan. Zijn website heeft iets speels met een minimal design en een foto met een knipoog.
Als klassiek gitarist verbindt hij de wereld van de formele klassieke muziek en de lichte muze, zoals de jazz. Deze mix doet me een beetje aan Roland Dyens denken.
Die mix vind je ook in zijn programma terug.
Hij opende het openingsconcert van het festival met Capriccio Diabolico van Mario Castelnuovo Tedesco. Deze hommage aan Paganini heeft alle kenmerken van het werk van deze viool- en gitaarvirtuoos. Paganini werd bekend om zijn Caprices voor viool en zijn bijnaam Il Diavolo, dus je ziet, wat Castelnuovo Tedesco’s stuk betreft geldt Nomen est Omen.
Ook wat betreft muzikale inhoud trouwens, want Capriccio Diabolico is razend moeilijk. Franceries bracht dit stuk dat een mooie melodie koppelt aan snelle loopjes met elan.
Er volgde een Sonate van Domenico Scarlatti, die mij onbekend was. Nu ken ik alle 550 Sonates niet, dus ik vroeg Liz Day, onze onbetwiste Scarlatti specialiste, of zij het wist en verbazingwekkend, ze kende het werk ook niet. Pas ontdekt materiaal?
De Aires de Sevilla van Jose Maria Gallardo Rey verbonden flamenco elementen met modernere jazz. Ik vond er een paar hele mooie wendingen in zitten.
Toen kwam er een razend ingenieus gearrangeerd stukje filmmuziek, Variations Impossibles van Denis Mortagne. Het thema van Mission Impossible met het swingende basthema werd op allerlei mogelijke manieren uitgewerkt. Een mooi stuk.
Alexander Vinitsky tekende voor het volgende stuk, Waiting for News. Wat een heerlijk stukje in latin swing! Er zaten een paar akkoordwendingen in die je een gevoel van Domweg Gelukkig in de Dapperstraat bezorgden.
Temptation of the Renaissance van Stephan Rak is een goede bekende van me, het stuk staat bij mij in de steigers als mijn enige licht moderne stuk (;-) is het mijn leraar toch gelukt!). Na Franceries’ uitvoering stelde ik vast dat ik nog flink moet oefenen!
Emilio Pujol componeerde Guarija met de karakteristieke 3/4 - 6/8 wendingen. Een lekker en gezellig stukje muziek om naar te luisteren.
Het laatste programmapunt was Lamentos do Morro van Garoto (een pseudoniem voor Annibal Augusto Sardinha). Het stuk had een opmerkelijk begin met een kerkklok achtig geluid en een morbide sfeer. Al heel snel sloeg de stemming echter om naar een stuwende latin swing met felle virtuoze passages. Een opmerkelijk stuk muziek, waarbij de treurnis verpakt was in de weemoed van de akkoordovergangen.
Na het verdiende applaus had Eric Franceries nog een toegift voor ons, het bekende Nuages van Django Reinhard. Hoevelen hebben deze jazz standard niet gearrangeerd! Franceries voegde een jazzy element toe en varieerde er lustig op los.