Concert Duo Melis
Vanmiddag vond de eerste ronde van het Axis Gitaar Concours plaats, en zoal gebruikelijk kwamen nu wat mededelingen en de uitslag. De finalisten zouden in volgorde van opkomst worden Ruben Bettencourt, Michal Stanikowski, Albert Pia, Fabian Freesen en Jona Kesteleyn.
Het eerste avondconcert bracht de verrassing van dit festival. Het Duo Melis, bestaande uit Susana Prieto en Alexis Muzarakis, verving Yves Storms en het Spiegelkwartet omdat Yves Storms door een blessure niet kon spelen.
Ze speelden het concert in een opvallend ‘close’ opstelling. Iets minder stereo effect, maar het bleek cruciaal voor de eenheid van de muziek.
Duo Melis startte met vuurwerk. Een aantal dansen uit de Zarzuela La Vida Breve en de balletsuite El Sombrero de Tres Picos van Manuel de Falla. Deel daarvan was een uitvoering van de Danza de la Molinera die je ook weleens als solo hoort.
Met zo’n spectaculaire uitvoering als Duo Melis op de planken zette is de titel van een stuk niet belangrijk meer. Het was spetterende muziek met razendsnelle rolverwisseling tussen de partners, iets wat ik in duomuziek erg kan waarderen.
Het volgende stuk was wat meer gepolijst en klassieker van aard. Valses Poeticos, een set van zes walsen van Enrique Granados. Mijn favoriete uitvoerig van dit stuk was die van Alicia de Laroccha op piano. Ik zeg ‘was’ want ik heb er nu een favoriet bij. Duo Melis bracht het stuk in een heerlijke balans tussen rustig en gepassioneerd. Zo mooi kun je het op de piano vast niet spelen!
Het laatste stuk voor de pauze bracht ons de Argentijnse tango: Otono Porteno uit de ‘vier jaargetijden’ van Astor Piazzola. Een heftig arrangement waarmee Duo Melis de mogelijkheden van het stuk helemaal uitbuitte.
Na de pauze ging het terug in de tijd met een aantal stukken -La de Caze, La D’ Hericourt en La Suzanne- van Claude Benigne Balbastre, een leerling van Jean Philippe Rameau. Een mooi stuk Franse Barok waarin je bepaalde kenmerken -zoals de swingende baslijn uit Barricades Mysterieuses van Couperin- duidelijk terughoorde.
Mario Castelnuovo Tedesco componeerde de spectaculaire Sonata Canonica. Het spectaculaire zat in de hoekdelen en de lyrische Sicilienne bracht de heerlijke rust na alle drukte in de muziek.
Het laatste stuk was Danzas Argentinas, een compositie van Alberto Ginastera. Als je al een beetje gewend bent aan de klanken van zijn Sonate Op. 47, dan kun je dit ook waarderen.
Duo Melis speelde drie dansen, het dansante Danza del Viejo Boyero (de oude visser), het lieflijke Danza de la Moza Dolosa (het mooie meisje) en het stevige Danza del Gaucho Matrero (de nomade).
Na de staande ovatie kwam er nog een toegift, waar ik helaas de titel van vergeten ben.
Mijn indruk? Ik was compleet verrast. Wat een samenspel, wat een eenheid! Alles paste naadloos op elkaar. En dan vooral de toon van Susana Prieto, die in alle registers -ook op de Mount Everest bij de hoogste frets waar ze heel vaak bivakkeerde- stond als een huis.
Ik heb genoten!