Verslag 15 Maart 2009
Voor de gitaarkring vlak voor het begin van de lente speelden we in de huiskamer bij Mark thuis. We hadden deze keer een iets andere opzet, omdat we die middag ook nog naar het concert van Robert Horna in Haaksbergen wilden gaan.
Een nieuwe lente, een nieuw lid: we mochten deze keer Hans Hemmers uit Wierden als nieuw lid verwelkomen.
Zodoende waren we in eerste instantie met ons vieren. Precies genoeg voor ons samenspeelnummer, een Fruhlingslied van de jonge Mozart in een kwartet zetting van Eythor Thorlaksson (ja, van de gitaarschool op IJsland, zie ook de links. Je vindt daar een mooie verzameling bladmuziek). Na een keertje inspelen hadden we dit stuk snel in de vingers, zelfs met nog wat rolwisselen erbij!
Net toen we klaar waren, begonnen de buren de zondagsrust met een hamerboor te verstoren. Toch jammer dat de kluscultuur op deze wijze botst met de kunst.
Na enige tijd was het gaatje geboord, zodat we met de individuele bijdragen aan de gang konden. Marry en Hetty beten de spits af met een verder uitgewerkte en ingestudeerde Sonata in D van een anonieme Barokcomponist. Drie delen, waarvoor je bijna tien minuten de concentratie goed vast moet houden. Dat lukte prima, zodat ze onder applaus de finish bereikten. Het stuk gaf alle ruimte voor een individuele interpretatie door de vele vraag en antwoordpassages.
Mark trad aan als nummer twee. Maar net toen hij de intro van Romanza in E klein van Johann Kaspar Mertz wilde inzetten, begonnen de buren met een nieuwe aanval van cultuurbarbarij: daar was de hamerboor alweer. Na enige tijd stopte het, Mark begon fluks te spelen, maar helaas, al snel dreigde het gesnerp van oververhit staal in hard beton alle muzikaliteit te overstemmen.
Hij liet zich echter niet kennen en speelde stug en ietwat luider door. Gelukkig was het halverwege het stuk weer stil, zodat iedereen het weer kon volgen. Al met al werd het een mooi stuk met een tikje drama.
Daarna was Paganini aan de beurt. Twee Chiribizzi, de nummers 20 en 17.
Chiribizzo 20 was een bewerking van de aria La ci darem da mano uit de opera Don Giovanni van Mozart. Mark had voor deze keer naar de uitvoering van die opera geluisterd en wist de sfeer beter te treffen dan de vorige keer.
Chiribizzo 17, bijgenaamd Le Streghe (de Heksen) was ook een operathema, vermoedelijk afkomstig uit een opera van Giacomo Meyerbeer, een bekende tijdgenoot van Paganini. Het was een vlot stukje dat Mark met veel humor bracht.
Hans sloot de rij: hij debuteerde met een elegant Andantino van Carulli en wist het publiek daar prima mee te entertainen.
Daarna werd het tijd voor Erna's bijdrage, een lekker potje versgemaakte soep en belegde broodjes. Dat is nu een Bestuur dat de inwendige mens achter de muziek niet vergeet!
Inmiddels was Jolanda aangekomen, zodat we behoorlijk compleet naar Haaksbergen konden rijden voor Robert Horna's concert.
Het concert was dubbel leuk: allereerst zagen we Robert weer terug na zijn vertrek naar Polen, we werden bovendien getrakteerd op een prima concert, dat het ruim opgekomen publiek veel enthousiast applaus ontlokte.
Robert's uitvoering van Koyunbaba (Domeniconi), Piazzola's Tango's en een drietal stukken van Dyens was weer fenomenaal. Nieuw in de stukken van Dyens was Hommage a Villa Lobos, een stuk dat met ondersteuning van ontzettend ingewikkelde arpeggiopatronen toch de Braziliaanse sfeer van Villa Lobos' muziek wist weer te geven.
De toegift kwam op verzoek van het publiek. Robert vroeg: 'wat wilt u horen?' Iemand riep 'Recuerdos', en daar kwam Robert geheel uit het blote hoofd met het uitgebalanceerde tremolo van 's werelds meest populaire gitaar-encore! Een mooie afsluiting.
En zo kwam onze elfde gitaarkring tot een einde. Meer in Juni!