Verslag 14 Juni 2009
Dit maal waren we vlak voor het begin van de zomer te gast bij Hans in Wierden. Het weer van de vorige dag in ogenschouw nemende kon het weleens een tuingebeuren worden, maar helaas, buienradar.nl toonde anders. Al geruime tijd voordat we op weg gingen, begon het te regenen.
We hadden ditmaal een gastspeler bij ons, Tommie Ros uit Enschede, die bij ons een try-out kwam doen voor zijn eindexamen Conservatorium. Een mooie gelegenheid om iets te horen over de gang van zaken en het reilen en zeilen rond een muziekopleiding.
We startten traditioneel met het samenspel: het Renaissancestukje Mal Simmes en een klein stukje Mozart -Fruhlingslied- nog net op tijd voor de wisseling van de seizoenen.
Toen we de vingers weer warm hadden, werd het tijd voor het solo programma.
Hans startte met Tango Nr. 3 van Jose Ferrer, een dansant stukje met een warm A majeur middendeel. Een goed begin in Spaanse sfeer, waarbij je vooral bij de triolen in het middendeel het hoofd erbij moet houden. En dat lukte!
Mark ging een beetje terug in de tijd en moest daarvoor de G naar F# verstemmen. Een capo op de tweede fret bracht een klank die een vihuela nabootste.
Cancion del Emperador van De Narvaez was zijn eerste stuk. Hij wist het arrangement van Mille Regretz, een chanson van Josquin des Prez duidelijk voor het voetlicht te krijgen. Het is wel even puzzelen, omstemmen plus capo, maar het stuk liep er niet minder om.
Hij bleef daarna in dezelfde stemming met een stukje van Dowland, Fortune, my Foe, een duidelijk voorbeeld van de typisch Dowlandiaanse melancholie. Dankzij de Fis stemming kon hij een aantal stemmen goed door laten lopen, iets waar je in de normale stemming heel wat meer moeite mee krijgt.
Mark's afsluiters waren twee stukjes uit Recreation du Guitariste van Napoleon Coste. Barcarole kwam met een warme romantische klank, het Rondoletto sloot de twee negentiende eeuwse stukjes met een dansante stemming af.
Hetty miste haar trouwe partner Marry deze keer, maar gelukkig kon Tommie even invallen. Samen brachten ze Modinha, het eerste stuk uit de suite Modinha Brasileira. Een dromerig thema met een welhaast barokke opbouw, totdat je in de laatste maten een grappige Latijnse wending tegenkomt.
Jolanda begon met een stukje uit de oude doos, Op. 60 van Matteo Carcassi om precies te zijn. De bekende Etude Nr. 3 in A klonk lieflijk door de kamer.
Daarna was het tijd voor het grotere werk, met het eerste deel van La Catedral van Augustin Barrios, een duidelijk door Bach geinspireerde prelude, die in de grote ruimte van de Kathedraal van Montevideo (die model stond voor dit werk) prachtig geklonken moet hebben. Ze volbracht het samenspel van melodie en arpeggio in de hoge posities op sfeervolle wijze.
En toen was na een korte pauze het de beurt aan Tommie. Hij bracht het grootste deel van het programma dat hij voor zijn eindexamen zou gaan spelen. We hopen dat hij slaagt en zijn weg met de gitaar in de Masterfase weet te vinden!
Hij begon met de lange versie van Guardame Las Vacas van Luys de Narvaez, of liever de combinatie van twee sets van Diferencias. Guardame Las Vacas was een van de vroegste voorbeelden van een thema met variaties.
Ook hier was Dowland de tweede in de rij met zijn majestueuze Fantasia. Het is een complex werk met als grootste uitdaging die rust en kadans van de eerste (lange) noten vast te houden ondanks de ogenschijnlijke onrust in de variaties.
Op ging het naar een werk dat naast een mooi stuk muziek ook een gelegenheid geeft om technisch kunnen te presenteren, de Mozartvariaties op het thema O dolce concento uit Die Zauberflöte, gecomponeerd door Fernando Sor.
Zijn laatste twee werken waren hedendaagse stukken, waarvan een nieuwe en nog niet eerder gepubliceerde compositie van een vriend van hem, een medegitarist met een specialisatie in componeren.
Het is merkwaardig om te horen, maar het lijkt net alsof de hedendaagse werken qua dynamiek en speelstijl meer het onderste uit de kan halen dan de oudere werken. Het was best interessant om de atonale kant weer een keer te horen, ook al loop ik er zelf niet mee weg. Maar het is als moderne ontwikkeling en evolutie zonder meer terecht dat het in een conservatoriumprogramma een plaats krijgt.
Inmiddels was het weder weer opgeknapt en eindigde de middag toch nog volgens de traditie van zonneschijn.
Na de vakantie spelen we weer!