Verslag 29 November 2009
Op een van de laatste dagen in November hadden we Gitaarkring bij Jolanda in Aadorp. Ditmaal hoefden we niet te klagen over te mooi weer, want het miezerde enigszins onderweg. Binnen was het echter droog en gezellig en na een kopje koffie mét gingen we aan het werk.
Iedereen had hard gewerkt aan het Larghetto van Mozart, en het resultaat was daarnaar: het eerste deel verliep soepel en na wat repeteren kwam het tweede er mooi achteraan. Op deze manier werden de rusten op de eerste tel, de loopjes in de bas en dat lastige solootje voor de eerste gitaar in de laatste maten muzikaal bedwongen!
Mark had nog een erfenisje meegebracht van het ensembleweekend in Zwolle, een kwartet van het Catalaanse volksliedje El Ball. Dat hadden we er snel in zitten, een leuk dansant melodietje!
Tijd voor het solo-gedeelte van de middag. Jolanda beet de spits af. Het eerste stukje was een etude in triolen van Tarrega, die veel weg heeft van Romance d'Amor. Zij heeft een voorliefde voor Milonga's, zo lijkt het. Ze bracht er eentje met de ondertiteling Triste, waarin het middendeel een mooi contrast vormde met het thema. De componist had er in ieder geval met een paar excursies naar de hogere positie voor gezorgd dat de gitarist zich niet hoeft te vervelen.
Hans bracht twee delen uit Gerbe des Fleurs van Jose Ferrer, Cantilene Espagnole en Pavane. Hij speelde de 6/8 maat Cantilene met dancing drive, met de Pavane kreeg hij de mogelijkheid voor wat romantiek.
Marry en Hetty speelden duo (we hoorden dat ze al meer dan tien jaar een ensemble vormden), ze kwamen op de proppen met Carnaval Samba van Joep Wanders. Een leuke demonstratie van het feit dat niet alleen Brazilianen een leuke Samba kunnen schrijven. Dit stuk had een aardige wisseling van solo en begeleiding in het middendeel, een mooie afwisseling in toon.
Mark was de laatste deze middag. Hij begon -misschien ietsje te snel- met een Polka van Johann Kaspar Mertz. Wel, het klonk in ieder geval wel als een polka. Daarna kwam Bach aan de beurt, Andante uit de vioolsonate BWV 1003. Daar bewaarde hij de rust wel, en zelfs de forse strek uit het eerste deel kwam aardig uit de verf.
Na het "officiele" gedeelte ontspon zich een meer ontspannen solo- en samenspel onder het genot van een drankje. Dat gedeelte laten we er in!