Verslag 16 Maart 2008
De eerste Gitaarkring van 2008 was bij Mark en Erna in Hengelo. De traditie van mooi weer werd deze keer doorbroken, het miezerde onder een grijze hemel. Gelukkig zaten we warm en droog, gezellig in een huiskamer vol gitaren, voetenbankjes en muziekstandaards.
We begonnen met wat samenspel. Ballet van Praetorius en Xote van Celso Machado kwamen na een paar keer oefenen mooi uit de verf.
Jolanda beet als soliste de spits af met het Liebeslied uit de Bardenklange van Johann Kaspar Mertz. Dit is bijna vergeten vroeg-Romantische muziek met een heel eigen prachtige klank. Ze bracht de melodie mooi duidelijk op de golvende arpeggiobegeleiding.
Daarop kwam een sonate van Scarlatti aan de beurt.
Mark bleef in dezelfde tijd met de Melancholie uit de Recreation du Guitariste van Napoleon Coste. Iets simpeler van structuur dan het Liebeslied (Coste schreef de muziek als recreation), maar eveneens karakteristiek voor die tijd. Daarna kwam hij met een Bolero van Julian Arcas, een goede oefening voor uit het hoofd spelen. Het Spaanse idioom kwam uit de verf, ondanks een kleine "slip of the head" (dat kun je krijgen je met uit het hoofd spelen).
Hetty en Marry kwamen samen op het podium, allereerst met de tango Sentimento van Guiseppe Farrauto. Fijn om dat stuk weer eens te horen. Het is een tango waarop je bijna kunt dansen, met heerlijk bekende effecten. Vervolgens pakten ze Quando As Glorias Que Gozei van Ignacio da Silva op, waarbij het duidelijk werd dat ze sinds de vorige keer behoorlijk in het stuk waren verder gegroeid.
Na een korte pauze speelden Robert en Mark samen een arrangement van Robert van Wals Op. 34 No 3 van Frederyc Chopin. Het goed gebalanceerde stuk werd een heel gitaristische versie van het bekende pianostuk. Het stopte niet bij Chopin, want daarna gingen ze een beetje a la Bossa aan het jammen met een vrije maar wel leuke interpretatie van Besa me Mucho en Manha de Carnaval.
Robert sloot het programma af met een aantal delen uit een suite van Roland Dyens. Zeer dynamische muziek met een soms oorverblindende virtuositeit. Op speciaal verzoek van Jolanda bracht hij vervolgens Koyunbaba van Carlo Domeniconi. Naarmate je dat stuk vaker hoort, krijg je steeds meer oor voor de muzikale architectuur van dit werk. Als finale speelde Robert de Prelude uit de vierde luitsuite van Bach. Het is een waar genoegen om de duidelijke lijn te beluisteren waarmee Robert Bach eer aandoet, hij bracht de Prelude helder en consistent in structuur.
De volgende keer spelen we in juni. Dan staat voor ons allemaal een deel uit L' Inverno uit Il Quattro Stagioni van Vivaldi op het programma. Met dank aan Robert voor zijn arrangement!