Verslag 8 Juni 2008
Ditmaal waren we te gast bij Robert in Enschede. Het lijkt een traditie te worden voor gitaarkringbijeenkomsten: het was prachtig weer, de stad zag er zonnig uit, waarbij de vele vlaggen en spandoeken voor het Nederlands elftal bij de EK 2008 voor extra fleur zorgden.
We begonnen met een goede gewoonte: samenspel! L’ Inverno uit de Vier Jaargetijden van Vivaldi. Wellicht ietwat buiten het seizoen, maar de warme klanken van het stuk deden ook het late voorjaar goed. Na wat oefenen hadden we met zijn allen -Hetty, Marry, Jolanda, Wilma, Robert en Mark- een mooi coherente uitvoering.
Robert had nog een stuk dat hij aan het repeteren was met zijn leerlingen voor het eindconcert: het thema bij Baantjer, waarbij Toots Thielemans de melodie speelt. We konden het met zijn allen snel oppakken, met als resultaat een sympathieke uitvoering van dit jazzy walsje.
Toen werd het tijd voor solomateriaal. Jolanda startte met Gymnopedie Nr. 1 van Eric Satie. Ik kende het stuk in een zetting in E groot, maar Jolanda had een iets authentiekere toonaard te pakken, waarvoor ze wel een paar snaren moest omstemmen. Ze wist het karakter van een langzame -volgens de overlevering oud-Griekse rituele dans goed te treffen. Satie liet zich graag inspireren door klassiek-Griekse kunstvoorwerpen.
Mark bracht een nieuwe aflevering van zijn componist van het jaar: Guiseppe Brescianello. Een Partita in A, die bestond uit de delen Entree, Menuet, Scherzo, Aria en Finale. Het lijkt op afstand simpele muziek, maar je moet er zeker het nodige aan doen om het mooi te laten klinken. De Entree, Menuet en de Aria lukten het beste.
Vervolgens was het de beurt aan Hetty en Marry. Zij brachten een ander stuk van Eric Satie voor het voetlicht: Gnossienne Nr. 1, volgens de overlevering geinspireerd door een Griekse vaas. De duo versie klonk goed, en Hetty bracht de melodieuze excursie in het gebied boven de 12 fret tot een goed einde.
Robert sloot het programma af. Hij startte met een suite die gebaseerd was op Chinese schilderijen door een hedendaagse Duitse componist. Het waren vijftal klankbeelden. De muziek was zeer sfeervol en bevatte duidelijk Chinese klanken. Iemand beweerde ooit, dat een klasieke gitarist niet aan bending doet of zelfs wil doen omdat dat teveel op electrisch gitaarspel zou lijken. Wel, in dit stuk gebeurde het wel, en het gaf een heel bijzonder effect. Verdere technische uitdagingen in dit stuk waren de ingewikkelde arpeggio en tremolopatronen waar de melodie in verweven zat. Robert hield de melodie duidelijk, maar vergat de virtiuoze textuur ook niet. Een mooi stuk!
Zijn tweede stuk werd een compositie van Roland Dyens, Hommage a Heitor Villa Lobos. Een vierdelig stuk met een hele galerij aan virtuositeiten en technieken. Ik zou het tweede deel de hommage noemen, omdat de "latin klank" van Villa Lobos zelf daar het beste in naar voren kwam. Het stuk is spekkie voor het bekkie voor luisteraars die zich willen laten verrassen door een geweldige gitaartechniek, want die heeft de speler hier absoluut nodig. Qua muziek krijg je van het stuk toch de indruk van een stukje muziektechnologie: grensverleggend, maar geen stuk om onvoorbereid te beluisteren.
Daarom keerde Robert tenslotte terug naar de warme melodie met Valseana uit de Aquarelle Suite van Sergio Assad. Door de veel voorkomende contrapunt absoluut geen gemakkelijk stuk, maar voorzien van een meeslepende melodie.
Een waardig einde van een leuke gitaarmiddag!