Verslag 12 Oktober 2008
Deze keer ging de rit naar Hetty in Nijverdal. Het leek er op dat de traditie van zonneschijn tijdens de gitaarkringmiddagen werd doorbroken -het was eerst ietwat somber maar wel rustig weer- maar gaandeweg klaarde het op tot een herfstig zonnetje met mooi licht op de bladeren in najaarskleuren.
Dit was de laatste keer dat Robert erbij was voordat hij teruggaat naar Polen. Dat is heel jammer, want zijn muzikale bijdragen aan de gitaarkringen waren iets bijzonders. We wensen hem veel geluk, fijne leerlingen en een bruisende concertcarriere in zijn geboorteland. Wellicht zien we elkaar nog als hij voor optredens in de buurt is.
Ik had een steekje laten vallen bij de coordinatie van het samenspeelonderdeel, maar desondanks wisten we nog aardig hoe we Vivaldi (L’ Inverno) en Praetorius (Ballet) in kwartetbezetting moesten spelen.
Toevalligerwijs hadden Robert en ik een beetje zitten te experimenteren met improviseren op populaire liedjes en had ik de melodie met accoordenschema op papier gezet. Dat bleek een leuke basis voor een gemeenschappelijke activiteit. Summertime (Gershwin), Killing me Softly, Sealed with a Kiss en Nothing’s Gonna Change my Love for You kwamen zodoende speels aan de orde.
Daarna werd het tijd voor het "reguliere" programma. Hetty en Marry speelden de duo arrangementen van Testament d’ Amalia (Llobet) en Scarborough Fair. Hierbij bewees het aloude DOS Amigos Duo Boek goede diensten.
Vervolgens was het de beurt aan Jolanda, die een programma voorspeelde dat ze aan het voorbereiden was voor een huwelijk van vrienden. Uiteraard had ze passende stukken gekozen. Ze startte met Romance d’ Amor, ook wel bekend als het moeilijkste "gemakkelijke" stukje voor de gitaar. Het eerste deel gaat nog wel, maar je komt aardig aan het strekken in het E-majeur gedeelte. Het middendeel vormde het tedere Breekbaar van Herman van Veen in de zetting van Harry Sacksioni, dat hij schreef toen hij nog deel uitmaakte van de Troupe van deze bekende cabaretier. Ze sloot af met de bekende Berceuse van Leo Brouwer.
Nou, ik weet zeker dat het kersverse bruidspaar deze kleine suite zal waarderen!
Mark zei het deze maal met bloemen: Gerbe des Fleurs (Het Bloemenmandje) van de negentiende eeuwse componist Joser Ferrer. Het werd een prettig klinkende uitvoering van een kleine suite met de delen Cantilene Espagnole, Pavane, Mazurka en Berceuse.
Robert sloot het programma af met muziek van zijn favoriete componist Roland Dyens. De swing in Saudade Nr. 3 maakt je benieuwd naar wat Dyens bedacht heeft in de nummers 1 en 2. Songe de Capricorne was zo sfeervol als we gewend waren. Zijn laatste stuk, Kuyumbaba van Domeniconi toonde duidelijk de emotie van het afscheid, en iedereen voelde dat ook zo aan.
Na het vaststellen van de agenda -de volgende twee gitaarkringen- konden we terugkijken op een leuke middag met fijne muziek.