Conclusie
Als je dit zo leest, zinkt je de moed misschien in de schoenen om een ensemble te vormen. Al die zaken die mis kunnen gaan zonder dat je het direct in de gaten hebt! Al die ergernissen die voort kunnen woekeren!
Dat je niks merkt, dat is niet zo: je hebt meestal meer in de gaten dan je uitspreekt. Dat is het echte probleem, voel je jezelf in een ensemble safe genoeg om je hart te luchten? Ben je misschien bang dat je een activiteit waar je verzot op bent -want samenspelen is gewoon hartstikke leuk- zult verliezen als je een ergernis of moeilijkheid naar voren brengt?
De praktijk is, dat onuitgesproken ergernissen veel meer schade aanrichten dan degenen die je communiceert. Onuitgesproken ergernissen worden namelijk alleen maar groter in de tijd.
Conclusie is, dat voor een ensemble communicatie rond de muziek minstens even belangrijk is als binnen de muziek. Dit is -voor mij althans- een verzuchting in het kader van Als het Kalf verdronken is, dempt men de Put.
Laat jezelf als musicus er nooit van weerhouden om spontaan een ensemble op te richten: de prijs is in veel gevallen een geheel dat meer is dan de som der delen.
Wees assertief genoeg en communiceer op een rustige en respectvolle manier over dingen die je dwars zitten in het samenspel, en werk daaraan. Samenspel is meer dan alleen samen je partijtje spelen alsof iedereen de solist is. En om dat te bereiken moet je zowel in als buiten de muziek met elkaar praten en naar elkaar luisteren.
Dat voorkomt de meeste ergernissen en maakt deze Gitariteit overbodig.