Onder de Radar

Sidekick, een stukje prehistorische techno van Ryan Farish. Alleen afspelen als je nieuwsgierig bent!

Op dit moment ben ik voor de tweede avond “getuige” van een (jaarlijks?) techno-dance evenement. Onder de Radar op de voormalige Vliegbasis Twente. Het is even afwachten of het voormalig blijft, gezien de ambities van Defensie om hier een nest F35 straaljagers te huisvesten.

Een muziek(??)festival met een hele menigte deejays die zowel binnen als buiten programmablokken van anderhalf uur volmaken. Met ondersteuning van een aantal kilowatts aan audio apparatuur. Het totale programma begint om twee uur ’s middags en eindigt op zijn laatst om een uurtje of vijf ’s nachts.

Ik woon er hemelsbreed vier en een halve kilometer vandaan. Ik heb geluk met de zuidwestenwind van dit moment. Een paar jaar geleden stond de wind ongunstig en was dit festival zelfs in staat om de Fancy Fair Feesten van Deurningen “van de band te drukken”.

Er moet daar heel wat vermogen staan dreunen, want de “beat” komt ook via de grond door. Urenlang 120 tot 150 beats per minute. Dat is een aantal maal de ontspannen rustige hartslag.

Dat ritme fokt je op. Dat kan plezierig zijn als je er voor gaat. Het is ronduit onplezierig als je meer behoefte hebt aan rust, zeker als het om laagfrequente dreun zonder enige context gaat. Net zo irritant als louter dreunende bassen horen zonder enige muzikale definitie.

Wat zoekt iemand op zo’n festival waar je oren er met techno worden afgeblazen en je drank en/of party-drugs nodig hebt om dat te overleven?

Ik zoek eens op Internet. Heel veel is er niet, de algoritmes van Google leveren voornamelijk reclame voor festivals. Dure kaartjes, zeg! Ik vind iets: Nederlandse jongeren (althans een zekere populatie daaruit) zouden gek op techno zijn.

Ik lees een commentaar: Die harde bas die je meevoert met de klappen op je lijf en de totale verdoving van het geluid brengen je in een soort roes waarin je vrij bent om zelf te dansen zonder enig contact met en veroordeling door anderen.

Je bent dan heerlijk op jezelf, voegt een ander toe. Iedereen danst zonder schaamte, lees ik. Percussie- en laagfrequente klanken geven het een heerlijk ritueel sfeertje waarin je jezelf deel voelt van iets groters, vertelt weer een ander.

De sfeer zou een verslavende saamhorigheid tot resultaat hebben die mensen aantrekt, al dan niet versterkt door drank, Molly en GHB.

Iedereen cool… in perfect isolation…

Dat gevoel van saamhorigheid onder gelijkgestemden herken ik, overigens zonder overmatige decibels, drank, Molly en GHB. Op klassieke gitaarfestivals. Nylonsnaren klinken (gelukkig) veel zachter, zelfs in kleine ruimtes. Je deelt liefde voor de gitaarmuziek, de klank van het instrument en je weet wat er speelt en ook wie er speelt. Je ziet elkaar daarbij overigens wel staan, in tegenstelling tot wat ik uit de commentaren over techno-festivals afleid.

Het lijkt bij dit deejaygeweld alsof jongeren zich graag in hun eigen decibel-bubbel opsluiten. Waarom? Tegen alle onrust in de wereld? Om de eenzaamheid van de afgelopen coronatijd niet meer te voelen? Om de moedeloosheid over wat je met je leven aan moet bij de woningnood, de klimaatpaniek en de oorlogsdreiging te verdoven?

Die decibel-jacht, niet alleen van Trance-, Dance- en Technofestivals, maar ook van reguliere popfestivals, verbaast me steeds meer. Waarom moet de muziek (of wat daarvoor door moet gaan) je letterlijk van de benen blazen waarbij je oren en lijf het geluidsniveau eigenlijk niet kunnen verwerken? Dat is mij een raadsel. Ik ben in de vorige eeuw ooit eens bij een popconcert geweest waarna ik dagen lang last van oorsuizingen had. Dat heeft me wel genezen.

Ze schijnen tegenwoordig gehoorbescherming te verkopen voor popconcerten, zowel voor de uitvoerenden als de luisteraars. Tot 26 decibel verzwakking, oftewel bijna een factor 400. Om “gewoon” muziek te kunnen luisteren? Dat geeft voor mij wel aan hoe ver die waanzin is gekomen. 😉 De fabrikanten van hoor-toestelletjes gaan gouden tijden tegemoet!

Begrijp me niet verkeerd, in mijn jeugd luisterde ik naar popmuziek die mijn ouders vreselijk vonden. Veel volume zat er voor mijn 2x 1,5 Watt stereootje overigens niet in en de koptelefoon was geduldig. Later raakte ik verslingerd aan de klassieke gitaar, klassieke muziek en beduidend rustiger muziek in de pop-, folk en new-age sfeer. Ik ben niet “meegegaan” met ontwikkelingen zoals punk en trance, laat staan rap met agressieve teksten. Ik begrijp deze waanzin tot op zekere hoogte.

Maar niet tot dit (decibel)niveau.

Op afstand hoor je van Onder de Radar echter louter de onrust, het gerommel. Die slaat over op de buurt, vannacht raceten er een paar als gekken door de straat.

Ik zal dus heel blij zijn als dit “festival” voorbij is, en heel wat omwonenden met mij. 😉 En voor de Groenen onder ons, zo’n festival jaagt dieren in de wijde omtrek weg, dus biodiversiteit kun je vergeten.

😉 Opmerking: Ik gooi voor de achtergrondmuziek de knuppel in het hoenderhok met een stukje pre-historische techno: Side Kick van Ryan Farish. Deze artiest begon ooit op het gratis mp3 platform mp3.com dat al lang niet meer bestaat. In die tijd kwam je nog niet verder dan een bit-rate van 128 kbps.

Alleen afspelen als je belangstelling hebt voor deze proto-techno!

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

fout: Inhoud is beschermd!
Scroll naar boven