
Vooraf
Het is een rare ongrijpbare situatie, de Corona-crisis. Onzekerheid en angst, is dit een tweede Zwarte Dood? Ben ik nu een gevaar voor iedereen als ik nies, hoest, zing of zelfs gewoon praat? Is iedereen nu op zijn of haar beurt een dodelijk gevaar voor mij? Wat moet ik doen als het te dichtbij komt? Allemaal aanleiding tot een zienswijze op het leven waarin vertrouwen wordt vervangen door better safe than sorry. Dus werd het thuiswerken en professionele en relationele eenzaamheid.
Daarnaast zie je van alles rouleren, vooral op het gebied van complot theorieen. Illuminati en andere wereldoverheersers duiken weer op, met als intentie de wereldbevolking te decimeren en de rest tot slaaf te maken voor hun megalomane behoeften. Doen ze gelijk iets goeds voor het klimaat en de zeespiegelstijging, wordt dan fijntjes opgemerkt.
Reden genoeg om maar eens zo’n theorie in verhaalvorm uit te werken en daarnaast te hopen dat we op deze wereld geen mensen hebben die echt zo verdorven denken.
Ik ben van nature geen thrillerschrijver, maar dit zou zo maar een begin kunnen worden van de thriller De Sterrenfilosoof. Wie weet…
Opgave bij dit verhaal is: Welke complot theorieën heb ik hier allemaal verwerkt?
Soul Sacrifice van het album Santana door Carlos Santana en band
Opoffering
Gaarne verwelkomen we u Zaterdag 8 Augustus op ons hoofdkantoor.
Jesse vouwt de brief van de testinstantie dicht. Een vreemde reactie op zijn Corona-test van gisteren, normaal krijg je toch de uitslag binnen 48 uur? Deze brief lag er de volgende dag al, maar vermeldde geen uitslag. Alleen deze afspraak.
Het is prachtig weer, hittegolf eerste klas. Hij trekt zijn mondkapje aan. Lastig ding, het ademen gaat zwaarder en het plakt aan zijn wangen en zijn neus, dat zweetlapje. Goed, je moet iets over hebben voor het heil van de wereld, hij wil geen mensen bang maken met zijn naaktgezicht.
Hij bekijkt zichzelf in een winkelruit. Alles doorsnee, niks spectaculairs, geen vrouw zal haar hoofd naar hem omdraaien, hij loopt er eerder kans op dat zij haar hoofd afwendt als hij oogcontact zoekt. Niemand zal hem herkennen op straat.
Als dat eens anders was! Stel dat hij een keer boven dat maaiveld van middelmatigheid zou kunnen uitstijgen. Stel dat hij gevierd, beroemd en populair zou zijn. Dat mensen hem in hun herinnering zouden koesteren.
Echter, doe maar gewoon, dan ben je al gek genoeg was het credo waarmee hij werd grootgebracht. Hij was gehoorzaam geweest, ondanks protesten van een hoekje in zijn geest dat creatief en ondernemend was en uit die strakke band wilde springen. Die gedachte verduistert zijn humeur. Direct haalt hij in zijn geest het credo aan dat hij heeft geleerd op een onlinecursus zelfwaardering. Hij haalt diep adem, enigszins moeizaam, maar het wordt weer licht in zijn hoofd.
Het gebouw van de medische dienst doemt op. De draaideur is dicht. Zaterdags gesloten, meld u aan via de intercom, leest hij.
Zijn aanmelding is snel gedaan. Hij is verbaasd dat zijn stemgeluid ondanks de demping van het mondkapje nog overkomt. Zouden ze hem verwachten?
De draaideur geeft een klik, Jesse duwt en slaat een blik in de hal. Een receptioniste komt haastig aanrennen en blijft exact anderhalve meter voor hem staan.
“U bent mijnheer eh…, ze bestudeert een lijstje, “Trentelman, Jesse Trentelman?”
Jesse doet zijn mondkapje af: “Inderdaad, dat ben ik.”
Hij bekijkt haar kledij en het logo dat op haar revers prijkt. Vreemd, toen ik gisteren hier was, hadden ze heel andere kleding aan, denkt hij, weekenddienst zeker. Zal wel een bewakingsdienst zijn.
“U wordt verwacht op verdieping Min Twee, Kamer Twaalf.”
“Hoe kom ik daar?”
De receptioniste gebaart de route: “Naar de lift, knopje Min Twee drukken, in de hal rechtsaf en dan vlak voor de klapdeuren. Ik zal iemand bellen om u te begeleiden.”
Jesse volgt de route. Hij is verbaasd dat de lift naar beneden gaat. Ach ja, Min Twee is natuurlijk het souterrain. Lekker koel. Wel zo fris met deze hittegolf.
Beneden staat een man in witte jas hem op te wachten. Een stevige gespierde kerel met kort stekelig haar en een zonnebril op, niet het model zorgmedewerker dat hij verwacht. Jesse denkt onwillekeurig aan een actiefilm. De handdruk van de man benadrukt zijn gedachte, zijn vingers tintelen nog na.
De man drukt op de knop, de liftdeur schuift dicht. “Dokter Orogan verwacht u,” gromt de man, “volgt u mij.”
Jesse is verbaasd over de omvang van het ondergrondse complex, het duurt minutenlang voordat ze de klapdeuren bereiken. Hij moet moeite doen om zijn fantasie niet op hol te laten slaan met een James Bond scenario. Dit is gewoon de medische dienst van zijn woonplaats, punt uit.
De man wijst: “Hier naar binnen.” Zelf blijft hij buiten staan.
Op wacht? denkt Jesse. Een unheimisch gevoel bekruipt hem.
Jesse kijkt zijn ogen uit. Dokter Orogans kantoor ziet eruit als het domein van een succesvolle machtige zakenman, van alle gemakken voorzien. Dure schilderijen met sfeerverlichting, een abstract plastiek op een sokkel, een goedgevulde vitrinekast met heel wat bekende spiritualiën in de etalage. Op het bureau staat een buste van een antieke Romein. Lucius Annaeus Seneca vermeldt de sokkel. Heel anders dan de kale doelmatige ruimtes die hij kent van zijn bezoeken aan huisarts en specialist.
Dokter Orogan schudt hem hartelijk de hand. Een gouden tand glinstert in zijn glimlach.
“Mijnheer Trentelman, van harte welkom en heel aangenaam kennis te maken. We zijn heel blij dat u in de gelegenheid bent om te komen voor een nader onderzoek. Volgt u mij.”
Een behandelkamer grenst aan het kantoor. De dokter maakt een gebaar richting een onderzoeksstoel: “Gaat u zitten.”
Jesse gehoorzaamt. “Waarom deze afspraak?”
Dokter Orogan haalt een formulier tevoorschijn: “Gisteren hebben we bij u een Corona-test afgenomen. Zoals u weet, werken onze laboratoria top speed om de mensen niet in onzekerheid te laten. Top speed betekent echter niet met grote haast en onnauwkeurigheid. Vandaar dat de laborant die uw test onderzocht iets heel bijzonders opmerkte.”
Jesse verbleekt: “Iets b-b-bijzonders? B-ben ik?”
De dokter legt geruststellend een hand op zijn schouder: “U bent positief, maar…”
Jesse kreunt: “Nee, toch, wat moet ik nu? Ik voel me toch goed?”
“Inderdaad, dat is het opmerkelijke. Normaal gesproken begint het Coronavirus als een staafmixer in uw cellen te roeren om uw bestaan te beëindigen, maar in uw geval bleek er iets bijzonders.”
“U bedoelt dat ik er nog sneller dood aan ga?”
Dokter Orogan lacht: “Geenszins, mijnheer Trentelman, sterker nog, u blaakt van gezondheid op dit moment.”
“Daar snap ik niks van.”
“Uw immuunsysteem heeft zich niet tegen het virus verzet, we vonden geen antistoffen. Maar wel een opmerkelijke symbiose. Uw immuunsysteem heeft vrede gesloten met het virus. Ze werken samen. Dat is uniek.”
“Fijn, maar waarom moet ik hier dan komen?”
“Bedenkt u eens wat er zou gebeuren als alle mensen in de wereld uw eigenschap deelden?”
“Dan zijn we van de Corona-crisis af.”
Dokter Orogan glimlacht van oor tot oor: “U bent opmerkzaam, mijnheer Trentelman, u begrijpt dus waarvoor we u hebben laten komen.”
Jesse’s blik dwaalt af naar het tafeltje naast de onderzoeksstoel. Injectienaalden schitteren in het kille tl licht. De inhoud van een tweetal ampullen krijgt een aparte felle kleur door het licht van de buizen.
Brrr, naalden, bibbert hij. Akelig angstige jeugdherinneringen passeren de revue. Zijn zwakke punt, zorgvuldig geëxploiteerd door zijn opvoeders.
“Stelt u eens voor,” gaat de dokter verder, “in een keer kunnen we deze vreselijke crisis tot ons voordeel aanwenden. Voorbij is de angst voor elkaar, het gevoel dat iedere medemens een gevaar is voor je eigen gezondheid, de wetenschap dat ieder tot u gesproken woord al besmetting met zich mee kan brengen.
Visualiseert u eens: Een wereld zonder mondkapjes, zodat we elkaars gezicht weer kunnen zien en vaststellen dat de uitdrukking rond de mond in overeenstemming is met de blik in de ogen. Beeldt u zich de vrijheid in, geen bedrukte stemming die ons consumentenvertrouwen drukt, geen vermanende woorden meer van de premier, geen deprimerende statistieken in de krant en op de tv, de terrassen en recreatieoorden weer vol met blije mensen. Theater en cultuur kunnen weer bloeien. De levensvreugde komt weer terug.”
“Dat klinkt als een droom op dit moment.”
“Dat hoeft het niet te zijn, mijnheer Trentelman,” de dokter last een hoopvolle stilte in, “en u bent de sleutel.”
“Ik snap niet wat u bedoelt.”
Dokter Orogan opent de deur: “Igor!”
De man met de zonnebril komt binnen. Waakzaam, op alles voorbereid.
“U heeft Igor al ontmoet. Hij is mijn eh… secretaris. Hij zal onze bijeenkomst notuleren en als getuige tevens de juridische basis vormen voor onze overeenkomst.”
Jess komt overeind: “Overeenkomst? Dit is toch de medische dienst?”
Dokter Orogan knikt richting Igor. Armklemmen klikken Jesse vast.
“Wat is dit?” schreeuwt Jesse, “waar ben ik hier?”
“In het gebouw van de medische dienst,” antwoordt Orogan kalm, “we huren deze ruimte en een plek achter de balie voor onze receptioniste. Vroeger zaten hier de archieven, maar ja, in deze tijd van digitalisering past alles op enkele usb-sticks, dus al die kasten hebben ze niet meer nodig. Dat komt goed uit, dit is een mooi rustige ruimte voor onderzoek voor mijn werkgever.”
“Werkgever?” Jesse krijgt het koud, “voor wie werkt u?”
“De Sterrenfilosoof BV. Wij verschaffen heil en geneesmiddelen aan de mensheid. Ad Astra, tot de sterren, zo ver willen we gaan om ons doel te bereiken. Seneca is de filosoof die onze bedrijfsfilosofie definieert: Hij leert ons stoïcijns te handelen te midden van alle onrust van alledag. Als je niet weet naar welke haven je vaart, is geen enkele wind gunstig, sprak hij. Wij weten gelukkig welke haven we willen bereiken. Tot heil van ons allemaal.”
“Wat moet ik met Big Pharma?”
“We hebben een beleefd doch dringend verzoek aan u. Wilt u een orgaan doneren voor het heil van de mensheid in deze barre tijden? Wij zullen dat gebruiken om een vaccin te ontwikkelen dat de mensheid zal bevrijden van deze crisis. Om u te eren, krijgt het vaccin uw naam, op ons erewoord.”
Hij reikt Jesse een donorcodicil aan met een pen. De armbanden klemmen, hij kan net het papier en de pen vasthouden. Dokter Orogan knikt opnieuw naar Igor. Enkelbanden klikken dicht.
“Welk orgaan gaat het over?” hijgt Jesse, “ik zie dat nergens staan.”
“We beginnen met de extractie van enig weefsel van algemene aard. U zult daar niets van merken onder algehele verdoving. Dat vormt de basis voor de eerste research naar integratie in het vaccin. Wanneer er geen complicaties optreden, is er geen verdere extractie nodig.”
“En als het mislukt? Potverdrie, u kunt me hier niet vasthouden. Dat is tegen de wet!”
“Kalmeert u toch, dit is slecht voor uw bloeddruk. Het zou een ramp voor de wereld zijn als u voortijdig overlijdt.”
“Niks mee te maken. Ik eis dat u me nu losmaakt!” zijn stem galmt akelig door het verlaten souterrain.
Dokter Orogan knikt naar Igor: “Blauwe ampul. Hij moet eerst nog tekenen.”
Jesse schreeuwt van angst als hij de prik voelt. Zijn arm begint te gloeien en een merkwaardige matheid neemt bezit van hem.
“Zo, nu kunnen we als volwassenen onder elkaar praten. Als het mislukt, zullen we nog iets extra’s moeten extraheren. Volstrekt pijnloos, we houden u voor de duur van het proces in coma, zodat u geen beschadigingen oploopt.”
“Wat bedoelen jullie met extra?” Jesse is verbaasd dat zijn woede niet meer meekomt.
“Gebruik van nog wat extra besmet weefsel. Totdat we slagen.”
Jesse zoekt naar woorden, een aantal blijft onvindbaar: “Waarom?”
“Zodat we het Jesse Trentelman Anti-corona Vaccin kunnen ontwikkelen. Zodat we als mensheid verder kunnen waar we mee bezig zijn. Tekent u dus snel, dan kunnen we gelijk beginnen.”
“Waar we mee bezig zijn?” woede sijpelt door de verdoving heen, “Wat bedoelt u daarmee? De allerrijksten nog rijker maken? De machtigen nog meer macht en zelfs almacht geven? Alles opofferen voor het genot van die ene procent van de mensheid die negen en negentig procent van de middelen bezit en zich verlustigen in onmenselijke passie? Met het voornemen om de wereld in dienst te stellen van de elite en het lagere volk uit te sluiten van menselijkheid?
Maak hem nou, ik teken niet. Nooit. Ik offer mijn integriteit niet aan jullie op.”
Dokter Orogan zucht: “Goedschiks lukt het dus niet. Ik had op uw medewerking gehoopt. Uiteraard houden wij ons aan de overeenkomst die nu wegens overmacht wel degelijk plaats gaat vinden. Goed, er zal misschien een parlementaire enquête volgen na uw dood, maar wij hebben de beste papieren.”
“Overmacht?” Jesse worstelt met zijn boeien, “verduiveld nog aan toe, laat me hieruit.”
Dokter Orogan pakt een ander papier en werpt zijn troef op tafel: “Het komt goed uit dat de Coronawet net is aangenomen. Die geeft de premier volmacht om in te grijpen op de standaard protocollen. Zo ook dit geval, ik heb uw toestemming niet nodig. De regering eist uw lichaam op voor het staatsbelang. Kijk hier, ondertekend door de premier zelf.”
IJskoude angst beneemt Jesse de adem. Opgeofferd voor landsbelang? Hij?
Igor komt naderbij.
“Maak hem gereed voor de behandeling. Groene ampul.”
Jesse’s wereld begint te draaien en te vervagen. Halfbewust ziet hij de vorm van dokter Orogans gezicht vlak voor zich in chaotisch verdraaide vormen.
“Het Jesse Trentelman Anti-corona Vaccin,” bromt hij, “denkt u eens in. De mensheid gaat u heilig verklaren voor dit offer. U wordt gegarandeerd tweeduizend jaar lang wereldwijd vereerd, ze zullen bedevaartsplaatsen voor u oprichten. Laat dat een troost zijn,” hij glimlacht wrang, de gouden tand spiegelt Jesse’s van angst vertrokken gezicht, “uit uw psychologische dossiers kennen we uw diepste wens. U was zeer openhartig in uw onlinecursus. Wel, hierdoor zien ze u eindelijk staan. Iedereen zal u dankbaar zijn.”
Jesse’s beeld verduistert, zijn bewustzijn vlucht.