Zelfscan-affaire III

Muziek: AI took my Job van een onbekende band

De knoflookbolletjes zijn op. Dat is toch wel een gemis in ons kruidenpalet. Daarom stap ik op de fiets naar ons vaste adres voor dit artikel. De Dirk in Winkelcentrum Slangenbeek te Hengelo.

De knoflookbolletjes zijn  snel gevonden. Ik loop de winkel door richting de kassa. Ik verbaas me en passant over de erg hoge “aanbiedingsprijs” van chocoladeletters. 3 Euro 49 voor een middelmaatje. Als de meisjes van Verkade aandelen hebben, krijgen ze bij deze prijzen een mooi kerst-dividend. Of zou dit een Sinterklaas-ontmoedigingsactie zijn?

Bij de afrekenruimte kun je zien dat de Dirk met zijn tijd meegaat. Toonbeeld van een jonge alerte organisatie.

Het begon al in de Coronatijd. Bij de kassa’s verschenen gokkasten onder de geruststellende naam Safepay waar je zowel contant als digitaal op de levensmiddelenprijs kon inzetten. Verhaal ging dat men dat deed om besmettingsgevaar via de fysieke manipulatie van hardware pecunia te voorkomen. Mmm… apart, dat fruitmachinegeluid als je kleingeld terugkreeg. Kwam er een hoofdprijs? Al het fruit netjes op een rij? Nee zeker niet! De hoofdprijs, die betaal je zelf.

Daarna arriveerden de eerste scankassa’s. De rij bemenste kassa’s werd afgebroken en de bevlogen kassières verdwenen in de vergetelheid. In plaats daarvan kwam er een “traditionele” kassa en een klantenservicebalie die uitstekend uitzicht bood op de machinaties van de zelfscanners.

Daar vond een beperkt deel van de overbodig geworden medewerksters emplooi als controleuses. Aangestuurd door AI en camerabeelden visiteerden ze “willekeurig” klanten met een controlescan, het werk dat ze ooit achter de kassa deden. De klantenreacties daarop waren wisselend. Vandaar dat de medewerksters soms bodycams dragen om fel reagerende klanten er gekleurd op te zetten.

Nadeel van die zelfscan was wel, dat je uitsluitend kon pinnen. Onlangs is dat gefikst, iedere scanner heeft nu een aangesloten Safepay gokautomaat. Die hadden ze nog over van de verdwenen kassa’s. Een beetje hacken en klaar is kees.

Ik ga uit principe afrekenen bij een bemenste kassa. Een vriendelijke groet en als het even kan een praatje horen bij mijn winkelbeleving. De kassa is echter dicht. Aan  de andere kant van de afrekenruimte staat een controleuse voor zich uit te staren, de klantenservicebalie is onbemenst.

Ik stel me met enige nadruk op bij de enige “traditionele” kassa. In vervlogen dagen kwam  er op gegeven moment wel iemand de kassatoetsen bedienen. Nu niet.

“Er zijn geen mensen,” roept de controleuse me toe.

“Oh, maar hoe reken ik nu af?” is mijn reactie.

“Dan moet u maar scannen,” is het koele antwoord met een ondertoon van daar heb je weer zo’n bejaarde wappie die niet met zijn tijd mee kan.

😉 Uiteraard is dit een persoonlijke impressie.

Hoe dan ook, ze toont geen enkel initiatief om de kassa te gaan bedienen.

Ik sta voor een dilemma. Wat doe ik met mijn principes? Laat ik de knoflookbolletjes achter en verlaat ik het pand met het vaste voornemen om de Dirk voortaan te boycotten? In dat geval moet ik wel het uitgangspoortje forceren, want daar kom je zonder bonnetje niet door. Of ga ik bij de bedrijfsleider informeren naar klantvriendelijkheid?

☹ Tja, ik heb die bolletjes toch nodig…

Ik besluit onder zelfverwijt van principiële zwakte het nuttige met het onaangename te verenigen. Ik loop naar het beveiligde zelfscancompartiment.

“Heb je al eens aan je baas gevraagd waarom je bedrijf deze scankassa’s neerzet?” vraag ik de controleuse.

Ze weet het niet.

“Iedere scan-automaat bespaart een kassière. Je houdt een meisje over voor de controle van klanten en de rest kan op straat. Goed voor de winst.”

Het kwartje landt niet. “Ik ben niet bang voor mijn baan,” reageert ze koeltjes.

Ik loop naar de scanner. Met enige moeite vind ik de barcode op de knoflookbolletjes. Met een zucht duw ik mijn pinpas in de gleuf, ik heb geen zin in de fruitmachine ernaast. Er gebeurt niks. Ach ja, de mens-machine interface is blijkbaar aangepast. Na een odyssee door menu’s geeft de pinautomaat eindelijk sjoechem.

Met een bezwaard gemoed passeer ik het toegangspoortje, gooi de bon weg en loop naar buiten. Mijn Dirk-winkelervaring past niet helemaal bij hun reclameslogan De Beste Supermarkt van Nederland.

Aan de andere kant is een Turkse mini-supermarkt. Daar staat nog iemand achter de toonbank. Ik koop een kilo gember, maak een praatje en krijg gratis reclame voor biologische winterthee.

Wat doe ik nu de volgende keer als de bolletjes op zijn?

De Dirk toch maar weer? Mmmm… straks hebben ze daar nog controlerobots die klanten afschieten als ze de scan verkeerd doen. Innovatie in samenwerking met een defensiebedrijf…

Die Turkse supermarkt, misschien? Dat is zeker een optie: Ze hebben daar ook knoflookbolletjes.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

fout: Inhoud is beschermd!
Scroll naar boven