Schermloze Avonden (198)

Muziek: Davy is on the road again, van het album Watch van Manfred Mann

5 Juni 2024

Lopen over de Essen en een Pelgrimstocht

Schermloze Avond 198. Ditmaal gaat schermloos automatisch wegens een avondje avondvierdaagse, ik loop met dochter en kleindochter een etappe mee voor de gezelligheid. Deze keer dus geen vaste rubrieken behalve Verhaal voor het Slapen Gaan.

Avondje Avondvierdaagse

De Hengelose Wandelunie organiseert al jaar en dag de avondvierdaagsen in Hengelo en Delden. Een vaste gelegenheid voor basisscholen om georganiseerd de benen te strekken, de klas van kleindochter Iris doet al jaren mee aan de 5 km.

Vorig jaar deed mijn benenwagen het niet zo goed, dus liet ik verstek gaan. Dit jaar probeer ik een etappe in de buurt en wel in de Hasseler Es.

De Hasseler Es is onderdeel van het Buurtschap Hasselo dat reeds in het jaar 850 wordt genoemd als Hasloe in de goederenlijst van het Stift Werden, een klooster ten zuiden van de Duitse stad Essen. Ja, de arm van de kerk reikte in die tijd ver.

Het klooster zou zijn gesticht door de missionaris Liudger (742 – 809) die volgens de overlevering ook het Saksenland (waaronder Twente) zou hebben gekerstend. Dat was in de tijd dat heersers zoals Karel de Grote in het Christendom een uitstekende doctrine zagen om de bevolking te pacificeren: Geef de keizer wat des keizers is, nietwaar? De Drie-eenheid was een duidelijk voorbeeld van het machtscentrum met de heersers als vertegenwoordigers op Aarde. Heel wat beter dan het voorbeeld van het pantheon van onderling ruziënde goden die elkaar het licht in de ogen niet gunden.

Hasselo hoorde ooit bij de Gemeente Weerselo, tegenwoordig Dinkelland, maar werd goeddeels door Hengelo geannexeerd om een nieuwbouwwijk te realiseren. Door de nieuw-aangelegde snelweg A1 raakte deze wijk geïsoleerd van de stad.

Aan de rand van die nieuwbouwwijk stellen we ons op voor de start. Een drukte van belang op een plaatselijk speelveld, het verbaast me dat alles erop past. Daar vind je de EHBO en de organisatietent. Goed geregeld. Goed weer, goede sfeer, maar wel even wachten op het startschot. De kinderen vermaken zich ondertussen prima.

Daar is de juffrouw van de klas. Gewapend met een mini bluetooth met microfoontje. Iris vertelt dat ze had aangekondigd ditmaal niet de hele weg liedjes te zingen, want dan was haar stem overdag helemaal weg. En ja, je moet de kinderen overdag toch ook iets leren, nietwaar?

Grappig, de juffrouw doet me een beetje denken aan mijn vader die al zijn jaren op zijn basisschool in Amsterdam van de partij was bij de avondvierdaagse van zijn klas. Hij ging daar zelfs mee door toen schooldirecteuren zo meegezogen raakten in de management trends van de onderwijsorganisatie, dat ze geen klas hadden. Ja, hij heeft die 4×10 kilometer vaker gelopen dan er aan insignes op de wandelmedaille paste. Hij hield de avondvierdaagse routine vol tot en met zijn verblijf in het verpleegtehuis, in aangepaste afstand en vorm, dat wel.

Het lopen moet een beetje op gang komen, het eerste deel gaat over een hazenpaadje waar je niet met zijn tienen naast elkaar kunt lopen. Langs de beek is een favoriet traject om je hond uit te laten, wat sommigen tot hun afschuw merken. Gelukkig groeit er gras in overvloed.

De Vliegveldweg, de 80 (+) km racebaan N737, loopt dwars door het parcours heen. De Wandelunie heeft echter prima verkeersregelaars geregeld. In etappes steekt iedereen over.

Het landschap is licht heuvelachtig. Essen kwamen in de loop der tijd hoger te liggen door de eeuwenlange jaarlijkse bemestingen. Men schat dat het landschap hierdoor sinds de eerste boeren op de Es een meter is gestegen. Daarnaast heeft de IJstijd in het Saalien (115.000 jaar geleden) ook wat sporen nagelaten in de regio. Boeren waren geneigd om hun gemeenschappelijke gronden op de iets hoger gelegen plaatsen te lokaliseren.

De pauzestop is in Deurningen. De juffrouw heeft wel een strak schema, tien minuten pauze en dan weer op pad. Voordeel is wel dat het geen latertje wordt.

Om kwart over zeven passeren we zodoende de finish. Het is me meegevallen, de benenwagen heeft niet gekraakt.

Verhaal voor het Slapen Gaan

Ik lees De Weg naar het Zwaard van Paulo Coelho uit. Het boek was een aanwinst van ons bezoekje aan de boekenbeurs in Glanerbrug. Veel boek voor weinig geld!

Tijdens het lezen bekruipt me de gedachte dat ik het al eens eerder gelezen heb. De uitgave die ik nu lees, stamt uit 1993, de vertaling van het originele werk uit 1987. Dit boek verscheen voor De Alchemist waarmee Coelho wereldbekendheid kreeg. De thema’s zijn echter zeer verwant, de bedevaart van het leven.

Inderdaad, De Weg naar het Zwaard kreeg een heruitgave in De Pelgrimstocht naar Santiago in2010. En dat boek heb ik op mijn ereader staan.

De hoofdpersoon (Coelho beweert dat hij dat zelf is) faalt op een inwijdingsritueel van Regnus Agnus Mundi (RAM) (Lam van het Koninkrijk van de Wereld), een Katholiek spiritueel collectief dat naar verluidt 500 jaar oud is. Om zijn zwaard, het teken van zijn waardigheid, te herwinnen, moet hij op bedevaart naar Santiago de Compostela.

Als je Google laat lopen op Regnus Agnus Mundi vind je louter verwijzingen naar Coelho en zijn werken. Dat laat me een beetje twijfelen aan de authenticiteit van RAM. Wat niet wegneemt dat in al die eeuwen  de spiritualiteit vaak andere wegen nam dan de hiërarchie welgevallig was.

Bij het beginpunt ontmoet Paulo zijn begeleider Petrus, waaraan hij volstrekte gehoorzaamheid is verschuldigd. De twee gaan op weg en Paulo leert diverse exponenten van goed en kwaad kennen en gaat de strijd aan met zijn eigen kwaad.

De goede strijd strijden is een leitmotiv in het boek. Dit is je met hart en ziel en leven inzetten voor een bepaald doel. De paradox is hierbij dat zowel voor- als tegenstander in een conflict beiden de goede strijd kunnen strijden. Dit aspect verdwijnt meestal in de geschiedenis die de overwinnaar schrijft. Dat maakt het onderscheid tussen goede en kwade strijd lastig.

Een belangrijke conclusie is dat niemand iets aan jouw vaardigheden en kennis heeft, als je jezelf er alleen maar op richt ze te krijgen. Ze ten goede gebruiken, dat is de goede strijd. Datgene wat de gelijkenis van de talenten ook vertelt: Ze floreren niet als je ze begraaft, ze bloeien als je het risico trotseert om ze ook echt te gebruiken.

De passage waarin Petrus zegt dat je alleen maar kunt leren als je zelf onderwijst kan ik uit ervaring beamen. Ik heb een tijdje gitaarles gegeven en de uitdaging bleek Zelf in Praktijk brengen wat je Onderwijst. Dat heeft mijn eigen spel absoluut verdiept. Ook uit de cursussen die ik voor mijn werk gegeven heb, herken ik dat feit.

Onderdeel van het boek zijn een aantal oefeningen. Het Zaadje (ontplooiing), Snelheid (langzaam en bewust). Wreedheid (jezelf pijnigen zodra je een negatieve gedachte hebt). Boodschapper (contact met je “duiveltje” en wat je van hem/haar kunt leren). Water (training van je intuitie). Blauwe Sfeer (ontwikkeling van geestdrift en liefde). Levend Begraven (oefening rond dood en wederopstanding). Ademhaling (contact met leven en liefde). Schaduwen (probleemoplossing). Luisteren (contact met je innerlijke stem en die van anderen, het geheugen van de tijd). Dansen (communicatie met de ziel van alles).

Een intrigerend boek dat hier en daar zweverig is, maar wel laat zien dat spiritualiteit zijn uitdagingen en disciplines kent.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar boven