Schermloze Avonden (257)

Muziek: Rêverie van Debussy als arrangement op het album Opus van Schiller

30 Juli 2025

Brokkenpilote, Dromerij en Dahl

Schermloze Avond 257. Als ik het goed reken de laatste van jaargang vijf. Een lustrum dat me ook tot nadenken stemt. Ik hou de gewoonte (woensdagavond geen computer, geen tv, geen tablet) aan, maar ik twijfel aan de blog. De laatste maanden heb ik een beetje last van matheid op dat punt. Zal ik een tijdje pauze nemen om de zaken op een rijtje te zetten?

Opmerkelijk

Een vreemd verkeersongeval bij ons in Hengelo aan de Albert Verweijstraat. Een auto rijdt vanuit de Karel van de Woestijnestraat dwars door de pui een huis binnen en verwoest de hele woonkamer. De bewoners waren net in de achtertuin aan het werk en kwamen met schrik (en afschuw) vrij. Het huis is onbewoonbaar verklaard.

Wat was de oorzaak? Iemand die onwel werd en het gaspedaal raakte waar de rem passend was geweest?

Nee. De rampchauffeur was een meisje van 11. Zij mocht van haar vader het gezinsuitje achter het stuur beginnen. Moeder met baby zat op de achterbank. Het meisje zonder rijervaring verwisselde rem met gaspedaal met een enorme klap als gevolg.

Als ouder en opvoeder zakt mij hier helemaal de broek van af. Onvoorstelbaar stupide! Welk stel ouders is zo waanzinnig om een kind van elf achter het stuur toe te laten? Zou een bijspijkercursus verantwoord opvoeden hier op zijn plaats zijn? Ze hebben hun dochter een zeer slechte dienst bewezen!

Ongelooflijk!

***

Na een X-loos weekje, probeerde ik het afgelopen week met gematigd gebruik. 😉 De Smartphone was genadeloos in het rapport: 18 minuten weekgebruik meer. Wat je al niet aan  bagger leest met bijna drie minuten X per dag! Je ziet, mijn concentratieboog voor X is niet erg lang meer. Ik blader steeds sneller door. Tijd voor een nieuwe X-loze week!

***

Frankrijk is van plan om de staat Palestina te erkennen. 😉 Mijn eerste vraag: Welke staat? De Gazastrook (Hamas) of De Palestijnse Autoriteit op de West Bank (Al Fatah), of allebei? Of alleen als West Bank en Gaza toch een gezamenlijke regering krijgen?

Het lijkt mij waanzin om een terroristisch clubje als Hamas te erkennen, hun acties op 7 Oktober 2023 getuigen niet bepaald van een respectabel democratisch beleid. Genocide op de Joden tussen rivier en zee staat in hun statuten. Je bent gek als je dat als normaal erkent.

Muziek in de Luie Stoel

Bladeren, scrollen, op het schermpje van de mp3-speler verschijnt Opus, een album uit 2013 van Schiller.

😉 Schiller, dat is in dit geval niet de bekende Duitse Sturm und Drang dichter Friedrich Schiller (1759-1805).

Schiller is een elektronisch muziekproject van Christopher von Deylen dat startte in 1998. De live optredens van deze band zijn vaak spectaculaire evenementen met heel veel laser en elektronica-geluid. Op Youtube zijn een paar registraties te zien, indrukwekkend, maar ik zou me in zo’n menigte toch niet op mijn gemak voelen.

Op dit album bewerken Schiller en zijn band klassieke thema’s en voegen nog wat eigen instrumentale nummers toe. Achtergrondmuziek wordt Rêverie, een bewerking van het gelijknamige stuk uit 1890 van Claude Debussy (1862-1918). In wide stereo.

Boek op Schoot

Bij wat bladeren op de ereader bij de “niet gelezen” boeken, stuit ik op een paar exemplaren van Roald Dahl (1916 – 1990). Mijn dochters en mijn kleindochter kennen hem als kinderboekenschrijver van onder meer Mathilda, De Grote Vriendelijke Reus en De Heksen en vonden het prachtig. Hij schreef echter ook voor volwassenen.

Dahl had Noorse ouders die in Engeland woonden en werkten. Na de dood van zijn vader bleef het gezin in Engeland en kreeg de jonge Roald onderwijs op diverse kostscholen. Hij werkte daarna bij Shell en werd daardoor expat in Tanzania. Daar meldde hij zich bij het begin van de Tweede Wereldoorlog aan als piloot bij de Royal Air Force. Hij vocht in Griekenland en Palestina tot hoofdletsel tot zijn afkeuring leidde. De rest van de oorlog zat hij als militair attaché in Washington. Daar begon hij zijn schrijfcarrière.

Zijn schrijfstijl kenmerkt zich door bizarre griezelige en soms sadistische situaties, (bij tijd en wijle wrange) humor, onverwachte wendingen en het slim gebruik van typetjes (😉 Zoals Juffrouw Bulstronk uit Mathilda). Daarbij schuwt hij pejoratieve termen niet.

Zijn werk kwam daardoor ver na zijn dood in het nieuws omdat de uitgever en Netflix, de eigenaar van de Roald Dahl Story Company in de ban van het wokisme raakten.

Zogenaamde Sensitivity Readers beoordeelden veel van Dahl’s werk op inclusiviteit, genderneutraliteit en racisme en pasten erg veel aan om tere kinder- en volwassenenzieltjes niet te kwetsen.

Ik denk dat dit soort praktijken onrecht doet aan zijn werk. Ik zou zelf deze verwoking als auteur stringent weigeren, want men legt jou dingen in de mond die je niet zelf hebt gezegd of bedoeld. Het is aan de lezer om een mening te vormen en een eigen context te creëren. Je heb niks aan verwookt en kapotgekookt werk dat zwaar afwijkt van het origineel. Je ziet nu wel in hoeverre de commercie de “cultuur” bepaalt.

In mijn versie van de verhalenbundel Over en Sluiten dat is gebaseerd op zijn ervaringen als jachtvlieger, kennen we de woke problematiek in ieder geval niet.

Tien verhalen geven een beeld van het leven als vlieger en de waanzin van de oorlog.

In Dood van een Ouwe Veteraan zien we een angst om te sterven naarmate de overwinning dichterbij komt. “Als ik nu sterf, verlies ik vijftig jaar leven en dat wil ik niet,” verzucht de piloot op zijn laatste missie. Desondanks sterft hij aan het einde van het verhaal. In Iemand als U vraagt een bommenwerperpiloot zich af hoeveel mensen hij op zijn missie zal doden en raakt beklemd door het idee dat hun leven en dood van hem alleen afhangt.

Zij worden niet Oud blijkt een metafysisch verhaal rond een pilotenhemel, een soort Walhalla waar iedere stervende vlieger naartoe vliegt. Een soortgelijke metafysica tref je in het verhaal Dit alleen waarin een moeder uit haar lichaam treedt en getuige is van de dood van haar zoon in een brandende bommenwerper.

Een Makkie is een weergave van Dahls ongeluk in Egypte waarin hij crasht in een Gloster Gladiator, een oude tweedekker. Madame Rosette geeft een humoristisch en bizar beeld van een verlof in Cairo. Katina is een fictief relaas van de strijd om Griekenland waaraan Dahl zelf in zijn Hurricane deelnam.

Opvallend in dit boek is de afwezigheid van overdreven dramatiek in de verhalen. Alle dingen die gebeuren worden betrekkelijk neutraal beschreven, veelal zonder oordeel. Drama en oordeel zijn aan de lezer. Bizarre situaties zijn er wel, zoals die van de piloot waarvan een been is afgeschoten en die toch moet zien te springen. Of die van een vlieger waarin zijn brein de verwondingen die hij oploopt in zijn brandende vliegtuig vertraagd en afstandelijk registreert, alsof het niet bij zijn lichaam hoort.

Gitaar op Schoot

Ik oefen een paar liedjes qua melodie en begeleiding voor het vrijwilligerswerk van morgen. De refreinen zijn het belangrijkst, die weten de mensen nog, de coupletten zijn secundair. Vorige week merkte ik dat in de praktijk.

Ik haal er wat discrepanties tussen melodie en begeleiding uit. Vaak passen akkoordenschema’s met alleen tekst niet goed op de melodie in noten. Bovendien moet ik lastige akkoordovergangen binnen een maat vermijden. 😉 Daarom zondig ik een beetje met het scherm: De laptop gaat even aan om de partijtjes bij te werken en te printen.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

fout: Inhoud is beschermd!
Scroll naar boven