Schermloze Avonden (286)

Muziek: Heart of the Sunrise van het album Fragile van Yes

19 Februari 2026

Fatbikeverbod, CV-fraude en Chemtrails

Een uitgestelde Schermloze Avond 286 wegens de online gitaaravond, want schermloos lukt dat niet. Mijn optreden lukte niet helemaal, een demonstratie van Failing to Prepare is Preparing to Fail wellicht. Probleem is altijd: Wanneer is de voorbereiding genoeg?

Opmerkelijk

De Amsterdamse gemeenteraad discussieert over een Fatbikeverbod in het Vondelpark. Ik herinner me dat park van de tussenuurtjes uit mijn middelbare schooltijd. Het was toen een vriendelijk hippie-oord, een kleurrijke community met een vleugje wiet. Voetgangers en fietsers deelden zonder problemen de brede paden tussen de Van Baerlestraat en de Amstelveense Weg. Je zag weleens een enkele brommer, maar die veroorzaakte geen gevaarlijke situaties. Althans niet toen ik daar in tussenuren langs kwam.

Met fatbikes, die beduidend harder gaan -zeker als ze (illegaal) zijn opgevoerd- is dat een heel ander verhaal. Die scheren zeker als het druk is gevaarlijk tussen de wandelaars, trimmers en langzamere fietsers door. De statistieken werken ook niet mee. Het aantal zware ongelukken met letsel met fatbikes is fors toegenomen sinds de eerste metingen in 2021.

Persoonlijk vind ik het een prima idee, zeker nadat ik in het landelijke centrum van Hengelo al een paar keer een wilde sprong moest maken om de aanstormende fatbikes te ontwijken. Met het hoongelach van de (te) jonge berijders nog in de oren.

Echter, het constructieve en veiligheid verbeterende voorstel dreigt te stagneren in de Amsterdamse gemeenteraad. Men vreest stigmatisering van een bepaalde groep jongeren en klaagt over ongelijke behandeling. Sommigen vinden dat dan ook de gewone e-bikes en de elektrische kinderbakfietsjes geweerd moeten worden.

😉 Ik miste nog de bijdrage aan de ellende door elektrostepjes


Bang voor stigmatisering van “bepaalde jongeren”? Wel, met hun roekeloze macho-rijgedrag is juist dat fatbikeverbod naar mijn idee een goede zaak. Hun gedrag stigmatiseert hen immers, ze zijn een gevaar op de weg. Het feit dat ze zich zo gedragen maakt een fatbikeverbod nodig. Ze hebben een Fatbike tot Fratbike gemaakt.

Oh nee, dat zal de GroenLinkse mevrouw waarschijnlijk niet bedoelen. Die zit meer in racisme-fobie. 😉 Tja, ik heb het zelf nog niet eens over die in het oog springende statistiek gehad. Een statistiek die ook in mijn woonplaats opgeld doet voor wat betreft de demografie van de Fatbike-coureurs in kwestie. En juist die statistiek valt me op bij blagen die me op het fietspad op zo’n ding met een rotvaart zonder trappen met een kilometertje of 45 al snijdend passeren.

😉 Een van de raadsleden stelde voor om fatbikes als “cultureel probleem” te zien. Tja, dat is automatisch ingebouwde stigmatisering. Of zou dat raadslid dan direct de fatbike erkennen en overal gedogen als “het is nu eenmaal hun cultuur”?

Simpele oplossing, behandel ieder elektrostep, e-bike en fatbike die harder kan dan 20 km/u als een bromfiets. Dus helmplicht, registratieplicht en verzekeringsplicht. Dan heb je in ieder geval een partij als je van de sokken gereden wordt.

Een positief punt, als iedereen zijn zin krijgt, fietst Amsterdam binnenkort integraal op spierkracht. Geen fatbikes, geen e-bikes, geen kleuterbakfietsjes en als het even kan ook geen elektrostepjes. Dat zal de conditie van de burgers merkbaar verbeteren. Plus klimaatwinst, minder batterijen en minder belasting van het elektriciteitsnet voor het opladen.

Na veel geharrewar kwam het Fatbikeverbod toch door de raad. Op naar de volgende fase: Organisatie van de handhaving.

***

In de vorige eeuw was eerlijkheid over je Curriculum Vitae (CV) een gewaardeerde deugd voor politici. Was je oneerlijk, dan kostte dat het vertrouwen in je integriteit en kon je een verdere carriĂšre schudden.

Dat maakten we mee met de VVD’er Charles Swietert in 1982. Hij zou op voordracht van Ed Nijpels Staatssecretaris van Defensie worden. Hij loog echter over zijn opleiding en rang in het leger. Dat werd een schandaal: Af door de zijdeur, geen wachtgeld.

In 2026 wil het nieuwe kabinet Jetten de D66ster Nathalie van Berkel (geboren 1982, dus haar ouders kenden Swietert nog) benoemen als Staatssecretaris van Financiën. Haar LinkedIn CV toonde een paar mooie studies, zoals Rechten en Bestuurskunde. Plus de nodige langjarige ervaring bij prominente instellingen.

Enig journalistiek onderzoek toonde echter aan dat zij geenszins een diploma Bestuurskunde had op universitair niveau. Ze had de HBO studie van die naam niet eens afgemaakt. Voor Rechten sjeesde ze eveneens. En de datums van haar bijdrage aan de prominente instellingen klopten ook niet helemaal.

Aha, een leugenachtig CV, dus exit, af door de zijdeur? Ze probeerde immers hetzelfde trucje als Swietert.

Na veel geharrewar en ophef treedt ze terug als aspirant staatssecretaris en als lid van de Tweede Kamer, zij het met twee jaar wachtgeld (meer dan twee ton) in het vooruitzicht. En dat als lid van een partij die de WW-tijdsduur wil terugbrengen tot een enkel jaar en ook de opbouw van WW-rechten  ernstig vermindert. Zodat je bij wijze van spreken pas recht hebt op volledige WW als je al bijna met pensioen gaat.

Hoe dan ook, je verliest integriteit door zo’n erg dom CV-trucje, temeer omdat het vrij eenvoudig na te zoeken is hoe de vork werkelijk in de steel zit. De gang van zaken zegt iets over de huidige bestuurscultuur. Een lijk in de kast? Wie weet of het toch nog past. Alleen niet in dit geval. De affaire zet D66 in een merkwaardig licht dat het daglicht blijkbaar niet verdraagt. Het geeft niet wie er zit, als het maar inclusief oogt en past in de partij-ideologie.

D66 beweert dat ze tijdens de sollicitatie eerlijk is geweest. Geloven we dat in deze tijd van partijkadaverdiscipline nog wel? Hebben ze haar niet eens gevraagd om haar diploma’s te tonen? Dat moest ik destijds bij mijn sollicitaties wel.

Ik vraag me af hoe iemand er toe komt om zo’n domme streek uit te halen. Ik vond al eerder een antwoord door het lezen van het boek Diplomademocratie van Mark Bovens en Anchrit Willens. Een universitair diploma lijkt in bestuurs- en regeringskringen steeds meer een verplicht attribuut te worden. Zonder universiteitsdiploma hoor je slechts bij “praktisch opgeleid Nederland” en val je buiten de boot in de tegenwoordig behoorlijk elitaire bestuurscultuur. Die gedachte schept bij hoge ambities de verleiding, zelfs een “perverse prikkel”, om “soepel om te gaan” met de werkelijkheid. Je hebt toch immers Bestuurskunde gestudeerd, ook al heb je dat niet afgemaakt? Tja, dan krijg je een meritocratie zonder merites.

Die scheiding tussen (politiek genegeerd) “praktisch opgeleid Nederland” en de tegenwoordig louter academisch opgeleide bestuurselite vormt dan ook een belangrijke bron van de ophef en verontwaardiging van veel mensen over het frauduleuze gedrag van Van Berkel.

Dat toont een forse weeffout in de uitvoering van onze democratie. Zou het zo bergopwaarts zijn gegaan met Van Berkels carriĂšre als ze wĂšl eerlijk was geweest bij al haar sollicitaties? Ik vrees van niet, en dat is een vervelende systeemfout.

Blijkbaar dicht men aan een universiteitsdiploma soms op voorhand al wonderbaarlijke en magische geschiktheid voor een functie toe. Zelfs al heb je er niet voor gestudeerd, laat staan dat je er ervaring in hebt.

😉 Nou ja, eerlijk duurt het langst, zegt men, en dat zien we nu. De Wet van Arend van Campen in werking, een leugen kost energie die je niet meer voor iets nuttigs kunt inzetten en daarmee valt het systeem.

Ik denk dat, als ze toch iets voor D66 had moeten betekenen, ze beter Staatssecretaris van Windenergie had kunnen worden. Daar kun je jezelf alleen een windbuil aan vallen. Budget genoeg, was dat niet 18 miljard voor 0,000036 graden?

😉 Ik vrees dat werkgevers bij haar volgende sollicitatie nu wel gewaarschuwd zijn. Alhoewel, soms speelt dat geen rol onder het motto Het geeft niet wat ze over je schrijven, als ze maar over je schrijven.

Muziek in de luie Stoel

De mp3speler brengt me deze keer het album Fragile uit 1971 van de symfonische rockgroep Yes.

Ik maakte ooit kennis met deze formatie via de muziekles op de middelbare school. Onze leraar Niek Verkruisen had bij de les Close to the Edge op de draaitafel liggen en de albumhoes ging van hand tot hand. Het hoesontwerp van Roger Dean toonde een wereld waar je vanaf kon vallen. Hij draaide het met uitleg en al op hoog volume. Een leuke afwisseling van de normaal gesproken klassieke content van de les. Die muziek wekte mijn belangstelling.

Yes begon als band in 1968. De band bestaat nog steeds, maar maakte een groot aantal personeelswisselingen mee. Zelf heb ik de meeste affiniteit met de formatie van 1970 – 1974, met Jon Anderson (zang), Steve Howe (gitaar), Bill Bruford (drums), Chris Squire (bas) en Rick Wakeman (keys). Qua albums de tijd tussen The Yes album (1971) en Tales of Topgraphic Oceans (1973).

De bijzonderheden van Yes in die tijd waren de complexe stukken, de meerstemmige zang en de lastige maar poëtische liedteksten.

Achtergrondmuziek wordt Heart of the Sunrise, een nummer van meer dan elf minuten met een grote variatie aan stemmingen, soms breekbaar, soms knetterstevig. 😉 Lang genoeg om de hele blog te lezen.

Boek op Schoot

Vandaag lees ik Verduisterende Praktijken van de wetenschapper Dr. Ir. Coen Vermeeren. Ik ken hem van interviews in de alternatieve media.

Valt het jullie ook op dat een heldere hemel in de ochtend al snel volgestreept raakt met sporen, waarop de zon verdwijnt achter een egaal wolkendek? Hebben jullie de laatste tijd ’s nachts nog sterren gezien? Waar zijn de strakblauwe hemels en de heldere vriesnachten van mijn jeugd (50-er 80-er jaren van de vorige eeuw) gebleven? Is het jullie opgevallen dat in 2020, het eerste jaar van de Coronacrisis, de blauwe luchten en sterrenhemels tijdelijk terugkeerden?

Dat is het onderwerp van Vermeeren’s boek: Geo-engineering en Chemtrails.

Ik vond het als techneut een toegankelijk boek dat een overzicht geeft van de pogingen van enkelen om kunstmatig het klimaat en het weer te beĂŻnvloeden. Pogingen tot klimaatverandering waarvoor wij ons nu opeens schuldig en verantwoordelijk moeten voelen en de knip trekken om verdere geo-engineering te bekostigen, samen met de nare effecten daarvan.

WeersbeĂŻnvloeding is een natte droom van de militia om de vijand met natuurkrachten te kunnen treffen en de eigen bevolking eronder te houden. Er zijn sinds de Tweede Wereldoorlog heel wat experimenten gedaan waarbij en passant de onwetende burgerbevolking werd blootgesteld aan giftige stoffen.

Vliegtuigen, zowel militaire als civiele, blijken een uitstekend platform om allerlei experimentele en gevaarlijke stofjes in de atmosfeer te blazen, met Chemtrails als gevolg. Soms loopt dat mis, zoals bij Dubai, waar cloud seeding voor regenval (in de woestijn) resulteerde in stortbuien en overstromingen die men daar nog nooit waargenomen had. Tja, de elite in de Burj Khalifa zat blijkbaar ver boven de wolken.

Wij worden continu bang gemaakt voor opwarming van de Aarde, waarbij men demping van het zonlicht via geo-engineering onderzoekt en voorstelt om de temperatuur te verlagen. Wat je dan tevens verlaagt is de effectiviteit van de koolstofassimilatie, dus minder zuurstof en minder CO2-verwerking. Dat zal weer een punt worden voor onze uitstootgekkies.

Nou, de effecten van dit “nobele” streven zien we dagelijks aan de hemel.

Mij lijkt kunstmatige weersbeĂŻnvloeding een heel slecht idee, want het verstoort een wankel evenwicht. Men spreekt soms van het butterfly-effect in het kader van de chaostheorie: De vleugelslag van een horde vlinders kan aan de andere kant van de wereld een orkaan veroorzaken. Dit voorbeeld is misschien extreem, maar het is duidelijk dat menselijk ingrijpen in een globaal systeem tot onverwachte (bij)werkingen kan leiden. Dat zagen we in Dubai.

Vermeeren legt uit waarom de chemtrails geen contrails (van condensatie) kunnen zijn en geeft ook voorbeelden van weersbeĂŻnvloeding via elektromagnetische straling, iets wat volgens sommigen een  rol heeft gespeeld bij de overstromingen van Valencia in 2024.

Schokkend zijn de voorbeelden van blootstelling van de bevolking aan “wetenschappelijke” experimenten, zoals het sproeien van “anti-virus-ontsmettingsmiddel-chemtrails” met vliegtuigen boven Spanje tijdens de Coronacrisis. De broek zakt je af van de waanzin van dit idee, maar meer nog over de intenties van de mensen achter de schermen die met dit soort “initiatieven” komen.

De grote vraag in het boek is “met welk doel?” , “wie zit erachter?” en “wie werken er allemaal aan mee?” Vermeeren noemt niets ontziend machtsstreven als achterliggende gedachte, waarbij hij tevens de de-populatie- en transhumaniseringsagenda noemt. Velen noemen dat voer voor wappies en complotdenkers, zo’n kwaadaardige elite, maar de effecten op mens, dier en plant van al die geo-engineerings-initiatieven liegen er niet om. Met stoffen als Aluminium, Barium, radio-actief Strontium en Nano-plastics die via Chemtrails op de Aarde vallen en in voedselketens terechtkomen, blijf je niet gezond. Denk aan het effect van Agent Orange op de Vietnamese bevolking, nu na al die jaren nog!

Het laatste hoofdstuk is het meest verkillende, het streven van een kleine duistere elite om met geo-engineering de zon te verduisteren en daarmee het licht te weren en de wereld onder te dompelen in een tirannie van een overblijvende “aangepaste” volkomen afhankelijke mensheid door enkelen. Een complottheorie? Nou, het is niet de eerste keer in de geschiedenis dat een elite er geen been in ziet om hun bevolking op te offeren voor hun eigen heil.

Het is geen opwekkend boek, maar het roept mijn waakzaamheid op, zeker gezien de zouteloze praatjes ter “verklaring” van bijvoorbeeld Chemtrails door de mainstream media en officiĂ«le instanties.

Het wordt hoog tijd dat de lucht gezuiverd wordt en we weer zon en sterren kunnen zien!

Verhaal voor het Slapen Gaan

Ik ga verder met het eerste deel uit De Kinderen van de Graal van de Duitse auteur Peter Berling (1934 – 2017). Een lijvig werk, het gedrukte boek heeft bijna 800 pagina’s.

De monnik William van Roebroeck en de Graalkinderen bevinden zich in Otranto. Een verbond van de Christelijke Prieuré de Sion en de Islamitische Assassijnen beraadt zich daar hoe ze de Graalkinderen tegen de macht van de Paus kunnen beschermen.

Het idee is een listige zet, William van Roebroeck en een stel nep-Graalkinderen uit het weeshuis moeten zich aansluiten bij een delegatie van de Franciscaan Giovanni da Pian del Carpine die op weg gaat naar de Grootkhan van de Mongolen in Karakorum. De echte Graalkinderen blijven dan onopgemerkt in Otranto, terwijl het de bedoeling is dat de valse kinderen en William van Roebroeck onderweg een kopje kleiner worden gemaakt, waarbij hun verscheiden aan de Paus wordt gemeld. Men hoopt dat hij dan stopt met zoeken.

Grappig, al zoekende naar Karakorum, de oude Mongoolse hoofdstad, vond ik de naam Willem van Rubroeck als Christelijke missionaris onder de Mongolen. Peter Berling heeft daar de naam van onze Franciscaner hoofdpersoon dus vandaan.

Da Pian del Carpine bevindt zich nog in Duitsland, dus de reis van William en de nepkinderen gaat naar het Noorden. De inquisiteur Vitus van Viterbo is ze echter op het spoor  gekomen. Op de Sint Gotthardpas achtervolgen de Saratz, een lokale Zwitserse stam die op de hand is van Keizer Frederik, het gezelschap van Willem. Daarbij doodt een lawine het grootste deel van de ploeg, op Willem en de aanvoerder na.

Willem wordt gevangene van de Saratz, die op bevel van Keizer Frederik alle passerende monniken. Mogelijke handlangers van de Paus, onderschept. Tijdens zijn gevangenschap wint hij de sympathie van de stam omdat hij als priester fungeert. Zijn huwelijk met de dochter van het stamhoofd gaat echter net niet door, hij weet te ontsnappen.

Het blijft een kleurrijk verhaal met allerlei personages, intriges en vreemde situaties met een zweem van verzonnen historie. 😉 Het is opvallend hoe snel het reizen gaat, zelfs te voet.

Omschrijvingen van grof geweld weet de auteur cynisch te verzwakken maar wel duidelijk te beschrijven. Seksuele uitspattingen krijgen bloemrijke maar zeer ontwijkende beschrijvingen.

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

fout: Inhoud is beschermd!
Scroll naar boven