
Muziek: Ruhe (Chill-out Fassung) van Schiller
27 Mei 2026
Manosfeer, Gymnasiofobie en AZC-protestgeweld
Na een heerlijk warme dag is het vandaag iets koeler, een goed begin voor Schermloze Avond 299. Men schrijft enthousiast panikerend over een warmtekoepel waaronder Europa zou blijven zuchten. Ik herinner me nog het kiltekoepel van een tijdje terug die tot juli bleef hangen. Een eigenschap van het klimaat, het kan vriezen, het kan dooien.
Opmerkelijk
Een bijzondere sfeer raakt in opspraak: De Manosfeer. Extreem conservatieve mannen die een bedreiging zouden vormen voor emancipatie en inclusie. Met een culturele of religieuze aansturing. 😉 Een van de weinige onderwerpen waarbij men ook de Islam noemt als deel van het probleem.
Een zekere Jop Eikelboom schreef er in de Trouw van vrijdag een geruststellend opiniestukje over. Opmerkelijk genoeg meet hij de mate van tolerantie bij mannen in percentage voorstanders van abortus: 36% in 1981 tegen 70% nu. Aan het einde van het stuk toont Eikelboom dat hij een zekere rekenvaardigheid bezit met de uitspraak Het is schokkend dat anno 2026 ongeveer 30 procent van de jonge mannen tegen abortus is.
Ben je tegenwoordig als man pas “progressief” als je vóór abortus bent? Zonder enige vermelding van het weglopen voor verantwoordelijkheid voor nieuw leven dat je hebt helpen verwekken? En dat in Trouw, ooit de krant van licht-confessioneel Nederland. Die verschuilt zich achter een disclaimer…
O tempora, o mores, verzuchtte Cicero in 63 voor Christus al. Een uitspraak die blijkbaar nog steeds geldt.
😉 Men maakt zich zelfs nu al zorgen over de manosfeer op de kleuterschool.
***
De laatste Latijnse zin hierboven brengt me bij opmerkelijk opiniestukje van een zekere Yasmina Ahamiane, in de Volkskrant. Ze won een prijs met een kinderboek over de Ramadan, onderdeel van de Islam die zij zichtbaar belijdt.
😉 Vroeger was ik krantenbezorger van de Volkskrant. Lekker dun krantje, ook op Zaterdag. Ik fietste ermee door Tuindorp Oostzaan en de Molenwijk in Amsterdam Noord. Een krant van katholieke snit, niet onredelijk, zeker maatschappelijk betrokken. Dat was in de zeventiger jaren. Nu lijkt het meer een woke schoolkrantje geworden.
Zij betoogt dat Gymnasiumleerlingen een gevaar voor de samenleving zijn.
Oei, heb ik alweer een predicaat te pakken, lijkt het. Eerst radicaal ultrarechts en nu een gevaar voor de samenleving. Ik ga vooruit! Progressief! Weer een medaille voor mijn Avondvierdaagseprijzenkastje! 😉 Ik zou er haast Gymnasiofobie van krijgen!
Haar postulaat: Het gymnasium is een elite bubbel waarin men leerlingen opleidt en klaarstoomt als (voort)dragers van het (elitaire) systeem van wereldvreemde stuudjes die het later wel even zullen bepalen maar geen verantwoordelijkheid dragen. Het komt op me over als een aardig stukje klasse rancune.
😉 Een soort bubbel die me overigens heel bekend voorkomt rond de migratie- en klimaatproblematiek. De bedenkers daarvan hebben echter niet allen op het gymnasium gezeten.
😉 Ik ga even terug langs memory lane:
Ik begon mijn middelbareschooltijd op het Woltjergymnasium, voorheen Gereformeerd Gymnasium, aan de Keizersgracht in Amsterdam. Daar leerde ik hoe een antieke cultuur en ethiek nog steeds zijn invloeden heeft via Renaissance en Verlichting. Ik zag hoe de talen Grieks en Latijn zich hadden voortgeplant in de moderne Westerse talen. Daar ervoer ik hoe oude filosofen vragen stelden aan hun gevestigde orden, inclusief de cultuur van de streng-religieuzen die geloof boven ratio stellen.
Daar vernam ik dat al het spreken over boven van beneden komt. Inclusief de arrogantie van de hiërarchie dat zij de wil van een godheid meent te kennen en daarnaar handelt. Met alle gevolgen daarvan voor de beminde gelovigen en gehate ongelovigen. Daar kreeg ik mee hoe revolutionaire bewegingen hun eigen kinderen opaten en hun leiders zelf de elite werden die ze voordien hadden gehaat.
Daar leerde ik over de oorsprong van het woord algebra en de kunst daarvan. Blijkbaar waren de geleerden uit de toenmalige Arabische wereld heel wat kosmopolitischer dan de “shariageleerden” van nu die louter “het kalifaat” en wereldwijde onderwerping promoten.
Halverwege mijn gymnasiumtijd fuseerde de school met de Scholengemeenschap Moreelsestraat vlak bij het Concertgebouw in Zuid. Schaalvergroting was mode, dus was er geen toekomst voor een kleine school. Dat was in een tijd dat Amsterdam Zuid zeker geen bolwerk van de elite was. Daar waaide de wind van de progressie uit de zestiger en zeventiger jaren. CPN, PSP, Kabouters, Damslapen, Maagdenhuis en Vietnamdemonstraties.
Dat mengsel leverde “klimaatspanningen” op. Waarom? Omdat daar dezelfde eenzijdige opinie rondwaarde die mevrouw Ahamiane nu presenteert. Geschiedenis lijkt zich steeds te herhalen.
We hadden een natuurkundelerares annex klasselerares die in de eerste les al poneerde dat we als Woltjerianen niet moesten denken dat we beter waren. Zij zou ervoor zorgen dat we daar wel achter kwamen. Waarbij ze daarna regelmatig cynisme toonde als er in ons clubje onvoldoendes vielen. Ze vroeg zich niet af of haar uitleg misschien niet voldoende was overgekomen. Als ik er nu over nadenk, zie ik hoe ideologie kan verblinden en je afleiden van waarvoor je feitelijk staat opgesteld.
😉 Tja, dat was de ideologische passie van progressief links in die dagen. Iedereen die ze van “het systeem” verdachten, was op voorhand fout. Iets dat ik nu opnieuw in het betoog van Ahamiane herken.
Gelukkig was deze lerares een uitzondering. Haar vervanger bracht ons heel duidelijk en levendig bij hoe maatschappelijke ontwikkelingen verweven zijn met wetenschappelijke ontdekkingen. Weer een ander was heel duidelijk in de uitleg van het Vietnam-conflict waarin beide zijden op geheel eigen wijze een tirannieke ideologie in stand probeerden te houden. Daardoor begreep je de zwakheid en de inherente angst van beide systemen (toentertijd kapitalistisch en communistisch).
Was ik na mijn gymnasiumtijd nu klaargestoomd om een elitair systeem voort te dragen? Ach, ik ging elektrotechniek studeren, studeerde af als HBOer en combineerde daarna de techniek en de taal 40 jaar lang als handboekenschrijver voor ingewikkelde technische apparatuur. Met als stelregel: Raak eerst het metaal eens aan (ervaar en test de praktijk) voordat je er een verhaal over schrijft.
Dat is mijn goede raad als (technisch) schrijver aan Yasmina Ahamiane. Ik wens haar succes met het doorprikken van haar eigen bubbel.
***
Wegens “de groeiende zorgen” over geweld tijdens demonstraties tegen de komst van asielzoekerscentra moest er een debat in de Tweede Kamer komen. Eerder was een debat over de oorzaak van die demonstraties, de onbeperkte asielinstroom, weggestemd. Dat roept direct vragen op omtrent de bedoeling van dit debat.
Kernbegrip werd “afstand nemen”. Waar men -behalve Lidewij de Vos van Forum voor Democratie- echter massaal afstand van nam was de achterliggende oorzaak van de demonstraties zelf. De groeiende zorg over de asielinstroom en de daaraan gerelateerde culturele en sociale spanningen. Het gevoel dat de Nederlandse eigenheid wordt verkwanseld door een clubje globalistische deugers die zelf geen gevolgen ondervinden van deze “multiculturele demografische transitie”.
Men vergelijkt debatteren weleens een schermpartij. Schijnbewegingen zijn daar onderdeel van, maar je moet wel een keer doorprikken naar het echte onderwerp. Dit debat was echter louter schijnbeweging, vooral gericht tegen Forum om in een eindeloze herhaling een harde koppeling tussen FVD en ultrarechts geweld “aan te tonen” en daar afstand nemen van te eisen. Voor het gemak trok men nog even de antisemitisme-kaart, memoreerde men het appjes-verleden en uitte men de bekende afschuw over het begrip omvolking.
😉 Omvolking? Dat was toch gewoon Nederlands voor “multiculturele demografische transitie”?
Ondertussen zorgt het mooie weer in Scheveningen en Zandvoort voor wat culturele reuring onder jongeren “met een zeker accent” waardoor je beter bij het strand vandaan kunt blijven. 😉 Nee, dat accent is geen Twents. Zou dat soms ook iets met multiculturele demografische transitie te maken hebben?
Muziek in de Luie Stoel
Al bladerend op de mp3-speler stuit ik op een uitnodigende titel. Ruhe van Schiller. Schiller is een elektronisch muziekproject van Christopher von Deylen dat startte in 1998. De live optredens van deze band zijn vaak spectaculaire evenementen met heel veel laser en elektronica-geluid. Op Youtube zijn een paar registraties te zien, indrukwekkend, maar ik zou me in zo’n menigte toch niet op mijn gemak voelen.
Het album geeft een aantal mixes van een gesproken tekst en een aantal samples. Al snel blijkt dat het album niet echt rustig is. Ik zet het rustigste stuk, de Chill-out Fassung, maar in als achtergrondmuziek.
Boek op Schoot
Ik stuitte een tijdje terug op een interessante titel. De Misleidingsindustrie van historica en journaliste Els van Diggele.
Zij publiceerde in het verleden een aantal boeken over de maatschappelijke verhoudingen binnen Israël. Ze kwam in opspraak door haar recensies bij het NRC van een tweetal boeken met een sterk Pro-Palestijnse inslag. In zekere zin tekent die affaire haar boek, zelf noemt ze het pamflet, als reactief schrijven. Dat merk ik aan de opvallende herhalingen die op een aantal punten voorkomen.
Ze beschrijft echter wel een zorgelijke trend. Veel dagbladen en omroepen hebben “onafhankelijke” journalistiek hoog in hun vaandel staan. Echter, die journalistiek moet blijkbaar wel het geaccepteerde narratief dienen. Hierbij is onafhankelijkheid een duidelijk contradictio in terminis. Waardoor je op thema’s eenzijdige informatie krijgt en daarbij soms regelrecht wordt misleid. Dat zagen we bij Corona, dat zien we bij de Russen, het Klimaat (CO2 en Stikstof), Immigratie, Trump en het Midden-Oosten conflict.
(Emotioneel) betrokken verslaggeving is een contradictio in terminis, en in feite propaganda schijnt ooit een beroemde uitspraak hierover te zijn geweest in NRC kringen. Die blijkt daar inmiddels van toepassing te zijn.
Het voorbeeld in dit boek is de opinie ten opzichte van Israël en de Palestijnen die door mainstream media (inclusief NOS journaal en Jeugdjournaal) wordt aangestuurd met als motto No Jews, No News.
Voor de Zesdaagse Oorlog was men pro-Israël, de dappere Joodse staat die zich met succes verzette tegen de vernietigingsdrang van de Islamitische buurstaten. Ik herinner me de lofzang op de Jaffa-sinaasappeltjes nog goed.
Daarna sloeg het tij om en zorgde Jasser Arafat ervoor dat de keffyeh en het zwart-wit-groen-rood populair werden onder de Westerse activisten met een zekere allergie voor koloniaal verleden van “het systeem”. Hoogtij van de campagnejournalistiek van de wrede onmenselijke kolonisator Israël tegen de weerloze arme Palestijn. Waarbij men uiteraard zwijgt over de onderdrukking, machtsmisbruik en eclatante mensenrechtenschendingen die op het conto van de Palestijnse elite en hun leidende terroristische organisaties staan.
Van Diggele beschrijft haar ervaringen met twee van haar boekrecensies bij het NRC, Israël zegt geen sorry meer van Derk Walters en Een open zenuw. Nederland, Israël en Palestina van Peter Malcontent. Het laatste boek kwam uit met subsidie van de pro-Arabische Leonhard-Woltjerstichting (😉 nee deze stichting heeft geen relatie met het bovengenoemde gymnasium waar ik mijn tienerjaren doorbracht). Interessant in deze boeken is de geheel eigen activistische wijze waarop de auteurs met de historie van het Midden Oosten omgaan.
Met deze recensies botste ze met het bestaande narratief binnen de “onafhankelijke” NRC en activistische organisaties. Ze stuitte ook op belangenverstrengeling tussen de zogenaamd onafhankelijke Universiteit Utrecht en pro-Palestijnse activistische organisaties onder het mom van Wiens brood men eet, diens woord men spreekt. Een credo dat tegenwoordig breed opgeld doet in de wetenschap: Narratief-ondersteunende wetenschap krijgt subsidie, de wetenschap die ook de andere kant belicht, moet maar met collectes rond zien te komen en wordt daarna genegeerd.
De twee maten in de nieuwspresentatie zijn vrij duidelijk als je bijvoorbeeld naar het nieuws rond dodentallen kijkt. Dodentallen onder de tien aan Palestijnse kant komen breeduit met verontwaardiging in het nieuws, die aan Israëlische zijde worden genegeerd of gebagatelliseerd of hoogstens genoemd als succesfactor voor de “verzetsbeweging”. Een soortgelijke ontwikkeling zien we in het conflict Rusland-Oekraïne.
Wrang amusant is het stukje over lezersreacties. Lezers die aangeven dat ze het spel door hebben, komen niet in de krant, of hun stukje wordt redactioneel zodanig gekuist om toch het narratief te laten prevaleren. De schrijfster had de oorspronkelijke brieven in haar bezit en kon zodoende de vergelijking maken met wat er in de praktijk werd gedrukt. Als dat waar is, is het een bedenkelijke ontwikkeling die het punt van dit boek benadrukt.
😉 Daarom zitten er nu zo veel mensen op X, daar kun je jouw ei nog kwijt. Dat lukt, maar hoe het valt is altijd afwachten. Soms lijkt het achteraf op een omelet.
Gitaar op Schoot
Sessies op de gitaar zijn tegenwoordig ook een training voor mijn geblesseerde linkerhand-pink. Lastig met bepaalde strekjes, zoals bijvoorbeeld met een klein barreetje op de tweede fret en de pink op de vijfde fret.
Het wordt gaandeweg beter, maar ongeduldig ben ik ook. Wat aanleiding vormt voor gemopper tussen de snaren. 😉 Het is maar goed dat ik op het moment geen opnames maak.
Gelukkig heb ik vandaag meer geduld en merk ik dat ik gebrek aan strek niet met mijn schouder moet proberen te compenseren.