Muziek: Danza Lucumi van het album !Cuba! gespeeld door Manuel Barrueco

22 Juli 2026

Perverse Asielprikkels, Wegstreefkastje en Wandelrelletjes

Schermloze Avond 306. Ik loop tegen het einde van jaargang 6 aan. Vandaag was bijna de hele dag schermloos. Een uitje met mijn vrouw en jongste dochter ter gelegenheid van hun verjaardagen. Eerst naar Harrie’s Stoffen in Enschede en dan naar Haaksbergen voor een lunch en welness. Uit in Twente, zogezegd.

Opmerkelijk

Er gaat heel wat geld om in de asielindustrie, waarbij perverse prikkels niet vreemd blijken. Zo kwam ik een bericht tegen dat het COA een schadeclaim van 184 miljoen heeft op een bedrijf van een zekere Hr. Derksen uit Didam die samen met een telg van de Van der Valk familie als tussenpersoon fungeerde voor hotelverblijf door asielzoekers.

Niet alleen hotelketens zoals Van der Valk varen wel bij deze “asielgastvrijheid” (een aantal van die hotels hebben plotseling kapitale verbouwingsplannen), maar deze mijnheer eveneens. Hij zou tot zo’n honderd euro per kamer per dag hebben opgestreken boven het forse bedrag dat de hotels al rekenden, waardoor een kamertje al snel op € 300,- of meer kwam. Met de bekende neoliberale flair bedeelde hij zichzelf daarop de nodige tientallen miljoenen “uit de winst”.

Realiseer jezelf dat in deze affaire alleen al bijna 500 miljoen euro van ONS belastinggeld speelt dat in deze onverkwikkelijke “samenwerking” is verdwenen ten behoeve van noodopvang. Dat alles om een woke wit schuldgevoel te verzachten, dat Nederland de (veel te hoge) toestroom van asielzoekers niet aan kan.

Waarbij het COA alle vertrouwen had dat Hr. Derksen een “maatschappelijk aanvaardbare” vergoeding voor zijn bemiddeling zou rekenen. Ze vergaten zowaar zich te bedenken tot welke maatschappij deze mijnheer behoorde. Wat een wereldvreemde naïevelingen daar bij het COA!

Belastinggeld dat grif door de bekende verdachten (PRO, D66, VVD) ter beschikking is gesteld aan het COA om de zaakjes te regelen. Dat alles voor het Nederlandsch Humanitair Imago dat zo goed staat op wereldconferenties van bestuurders en politici… Op kosten van de gewone man/vrouw dus.

Dit heeft niets meer met humanitair handelen te maken voor “die arme vluchtelingen die anders op straat moeten slapen.” Dit is misbruik en diefstal. Wat mij betreft worden de bezittingen van de betrokkenen aan beide zijden van de transactie geconfisqueerd en gaan ze na publieke tentoonstelling voor jaren de cel in op water en brood. Of beter nog: parachutair emigreren naar Syrië of Somalië om mensen met asielplannen richting Nederland ter plaatse te demotiveren.

Dit over-socialistische gedrag (“specialisten in het uitgeven van andermans geld”) in een neoliberaal sausje moet afgestraft en ontmoedigd worden.

Het wordt hoog tijd dat de markt van deze graaiers flink wordt beperkt. We weten allemaal hoe. Scheelt ook weer voor de veiligheid in Ter Apel.

***

Je ziet ze wel vaker in de buurt. Minibiebjes waar je gratis boeken kunt lenen en je eigen uitgelezen boeken ter beschikking kunt stellen. De een helpt de ander met gesloten beurs. Een stukje sociale smeerolie voor de informele samenleving zonder loerend oog van de Belastingdienst op belastbare “transacties”.

Weggeefkastjes -ook wel Buurtkastjes genoemd- zijn een soortgelijk initiatief. Bij ons in het Buurtcentrum staat er ook eentje. Ze zijn er voor allerlei artikelen. Hygiënemateriaal, verzorgingsartikelen, conserven, speelgoed, noem maar op. De naam zegt het al, je kunt de artikelen pro deo meenemen. Dat is zeker welkom voor mensen die slecht rond kunnen komen.

Zo had Mariëlle uit Krimpen aan de Lek een weggeefkastje aan de straat voor haar huis staan. Al bijna vier jaar staat het kastje daar. Ze vult de voorraad iedere dag aan en de artikelen vinden gretig aftrek. Blijkbaar niet tot genoegen van iedereen, want een anonieme inwoner diende een klacht in bij de gemeente, vanwege het kastje en het mogelijk illegaal huisvesten van asielzoekerskinderen (zij is pleegmoeder). Die zag het meer als wegstreefkastje. Met als gevolg een handhavingsprocedure waarin een kostbare vergunningsaanvraag een rol speelt. Zo krijg je een boete voor medemenselijkheid.

Jawel, lieve kijkbuiskinderen, je mag niet zomaar iets in je eigen tuin zetten van de overheid. Alles dient geregistreerd, betaald en vergund te zijn. Dat geldt overigens niet voor buren verderop in mijn straat die al een half jaar aan het klussen zijn en een grote container in de voortuin hebben gestald vergezeld van de niet verplaatsbare wrakken van enkele voertuigen op de oprit en extra parkeerdruk door wat er nog wel rijdt. We wachten met smart totdat Help, mijn man is Klusser langskomt.

Of zou toch een voor de stemming in de straat “bevorderlijk” handhavingsverzoek nodig zijn? 😉 Een mooie oefening in DDR-mentaliteit.

***

De Nijmeegse Vierdaagse is een wereldbekend wandelgebeuren over vier dagen en maximaal 50 kilometer per dag. Ooit begon dit festijn in 1909 als een initiatief om de lichamelijke conditie der militairen te verbeteren. De stad loopt vol met sportievelingen en de horeca vaart er wel bij.

De sportieve stemming werkt echter als een magneet voor “groepen jongeren” die van heinde en verre toestromen om de sfeer te verbeteren. Met relletjes, geschreeuw en geweld.

😉 “Jongeren”, was dat geen eufemisme voor Maghrebijnen en Riffijnen uit Amsterdam, Rotterdam en Utrecht? Messentrekkerij en een fatale schietpartij, een bekend daderprofiel.

En ik maar denken dat het alleen gebeurt als het Marokkaanse voetbalteam een wedstrijd speelt.

Muziek in de Luie Stoel

Wij hebben deze week een logee. Cavia Molly van mijn kleindochter Iris. Zij is net weduwe geworden van haar partner Kloer die vorige week door de hitte overleed op de leeftijd van zes en een half jaar. Cavia’s leven bij gezelschap, dus vroeg Iris of ze bij ons mocht blijven tijdens hun weekje vakantie, anders was ze zo eenzaam thuis. Om Molly op te vrolijken draaien we klassieke plaatjes.

Ik was in de stemming, dus koos ik voor de luie stoel het album !Cuba! van de Cubaanse gitarist Manuel Barrueco (*1952) uit 2006.

Zijn jeugd werd getekend door de Cubaanse revolutie en de toenemende Sovjet-communistische invloeden. Zodoende begon hij zijn muziekstudie op Cuba en voltooide die na zijn vlucht naar Amerika in de Verenigde Staten. Mijn muziekleraar in de negentiger jaren was een groot bewonderaar van zijn techniek en stijl. Ik heb het genoegen gehad om Barrueco  live te horen in Enschede, in een tijd dat enkele bekende klassieke gitaristen de barre reis naar Twente nog maakten. 😉 Nu leven we hier in een gitaristisch cultuurvacuum.

De titel zegt het al, de cd  is gewijd aan Cubaanse componisten. Achtergrondmuziek wordt Danza Lucumi van Ernesto Lecuona (1896 – 1963) bijgenaamd de Cubaanse Gershwin, eveneens een vluchteling van de Cubaanse revolutie.

Gitaar op Schoot

Ik smokkel een beetje op de Schermloze Avond, ik zet de laptop op mijn gitaarkamer aan voor opname.

Das Dreigespann, een arrangement van een Russisch volksliedje door Johann Kaspar Mertz (1806 – 1856), is aan de beurt. 😉 Een stuk waarin een paar lange glissando’s zitten, dus op tijd remmen, anders pak je de juiste noot niet.

Opnemen, terugluisteren, en verwerpen. Een aantal maal. Er blijft er eentje over die ik nog even bewaar. Morgen zien of ik die kan verbeteren. 😉 Anders wordt deze het voor het Youtubekanaal, het leven kent nu eenmaal compromissen.

Boek op Schoot / Verhaal voor het Slapen Gaan

Vandaag in het koffiehoekje bij Harrie’s stoffenhandel in Enschede las ik Het Kerkhof der Vergeten Boeken van Carlos Ruiz Zafón (1964 – 2020) helemaal uit. Ik had mijn e-reader meegenomen om me te vermaken terwijl vrouw- en dochterlief de rollen stof bestudeerden. 😉 Het koffiehoekje is er niet voor niets. Er lag wel een krant, maar ik had geen zin in depri- en crisiskoppen.

Ik ga nog even door met mijnheer Zafón. Hij had naast Het Kerkhof nog wat young-adult boeken op zijn naam staan die ook voor een old-adult zoals ik nog leesbaar zijn. Ja, je ziet, ik ben qua leesvoer een beetje in vakantiestemming.

Ik begin in Het Middernachtspaleis, een boek uit 2018, dat in het Indiase Calcutta speelt in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog. De zucht naar wraak zorgt ervoor dat een pasgeboren tweeling Ben en Sheere wordt gescheiden. Eentje verdwijnt in het weeshuis, de ander wordt door de grootmoeder opgevoed.

Kinderen uit het weeshuis moeten het volgens de wet verlaten op zestienjarige leeftijd. Ben gaat vertrekken. Dan verschijnt Sheere ten tonele en begint de vlucht voor een schim uit het verleden.

Sommige wendingen, bijvoorbeeld het Chowbar Genootschap opgericht door een aantal weeskinderen, doet me een beetje denken aan de boeken van De Vijf. Geheel in overeenstemming met de moderne young-adult mode is dit verhaal een stuk gewelddadiger dan het relatief kuise proza van Enid Blython. Tja, de tijden veranderen. Men hoopt de jeugd van nu voor te bereiden op de laatste oorlog…