Muziek: Uma, duas Angholinas uit Brinquedo de Roda gespeeld door Sonia Rubinsky op piano
5 Augustus 2026
Abonnementsreclame, Immigratie-invasie en Een-Vier-Vijfjes
De 308e aflevering van Schermloze Avonden. Het wil in de avond warempel wat koeler worden, de ventilator kan een standje lager. Het is verbazingwekkend dat het geraas van dit apparaat toch op de een of andere manier rustgevend en slaapverwekkend werkt. Tja, je schijnt ook rose ruis bandjes te hebben voor dit doel.
Opmerkelijk
Een zomeractie in medialand. Of is het paniek wegens een dalend aantal betalende abonnees?
De DPG Media kranten Trouw, Volkskrant, Algemeen Dagblad met alle onderhorige streekkranten zoals Tubantia, en Het Parool plaatsen een brede nieuws-bedekkende banner om mensen te bewegen tot een jaarabonnement van € 49,95, zeg maar 50 Euro. Het is een dagaanbieding die geldt voor de laatste van de maand Juli.
De NRC en De Telegraaf en zelfstandige kranten zoals het Reformatorisch Dagblad doen niet mee, ze beperken zich tot hun eigen subtiele wijze van aanbieden.
Bij een positieve klik kom je op de abonnementenpagina terecht waarop na enig hoofdrekenen duidelijk wordt dat het om een Digitaal Basis abonnement gaat. Alleen artikelen lezen, geen extra’s. Echter, het blijkt wel dat het abonnement een looptijd van twee jaar heeft, dus de “aanbieding” bedraagt effectief € 99,90, krap 100 euro. Dat lijkt op een halen, twee betalen, de nieuwe abonnements-economie a la you will own nothing.
Jawel, men doet zijn best om mensen te trekken buiten de studenten van 16-25 jaar om die al gratis kunnen lezen op vertoon van hun inschrijving.
😉 Ik hou het met deze aanbieding maar liever bij koppen snellen.
***
Circa 60.000 mensen, veelal Marokkanen, passeerden illegaal de Spaanse grens in de Noord-Afrikaanse enclave Ceuta met het doel asiel in Europa aan te vragen. Dit leidde tot chaotische taferelen, geweld tegen de lokale bevolking, plundering, doden en een grote schrik in de rest van Europa. Naar verluidt zijn een omstreden aantal van deze “veiligelanders” onverrichterzake weer teruggegaan annex teruggestuurd annex terug-gedwongen naar hun vaderland. De “nieuwsgaring” is echter verwarrend, diverse verhalen spreken elkaar tegen.
Deze invasie van de buitengrens van Europa toont de zwakke plekken van het EU Migratiepact, het socialistisch beleid in Spanje en een ongelukkige juridische aanpassing in de Spaanse wet die directe remigratie bij specifieke ongeoorloofde grensoverschrijdingen verbiedt.
😉 Daardoor werkte Ceuta als migratiemagneet, vooral voor mensen die zwemmend en varend de grens over komen. Waarbij tragischerwijs niet iedereen blijkt te kunnen zwemmen.
Krijgen we dan ook 60.000 asielprocedures? Jazeker, zegt kamerlid Van Asten, het liefste D66 jongetje uit de klas, Europa is een rechtsstaat en die moet consequent zijn. Als je in Europa toegang zoekt, heb je automatisch Europese mensenrechten en recht op asielaanvraag plus opvang lopende die procedure. Even aanpoten en wat extra ambtenaren invliegen voor snelle procedures. Een versimpeling van het probleem, want waar gaan dan bijvoorbeeld statushouders naartoe? En buiten dat, op dat kleine stukje Spaans Noord Afrika kun je geen 60.000 man extra huisvesten.
Merk op wat deze D66er precies zegt. Europa een rechtsstaat? Individuele Europese landen, misschien. Maar de EU geenszins. Of heeft men onze soevereiniteit al stiekem bij kaiserin Ursula ingeleverd in het kader van het concept “Verenigde” Staten van Europa?
Het zijn scenes die me een beetje doen denken aan De Ontscheping van de Franse schrijver Jean Raspail. Dit boek uit 1973 beschrijft in een apocalyptische fictie de vernietiging van de Westerse beschaving door een vloedgolf van een miljoen immigranten uit de Derde Wereld.
Het boek werd omstreden in woke-linkse kringen omdat het met enig realisme het effect beschrijft dat je krijgt als je in je eigen land de zorgen en ellende van de hele wereld op je nek probeert te (laten) nemen zonder je (altijd begrensde) mogelijkheden daartoe in ogenschouw te nemen en daarnaar te handelen. Kortom wat er gebeurt als je het socialistisch credo huldigt van Specialist in het uitgeven van andermans geld.
Dat is nu net iets dat we nu op zekere schaal in Nederland zien gebeuren: Het asielsysteem is overbelast, maar nodigt juist daardoor ook uit tot perverse marktwerking (bijvoorbeeld € 300,- voor een nachtje noodopvang) waarvan de rekening prompt op ons bordje verschijnt. Net zoals bij de klimaathobby.
Ook de asielpromotie blijft niet stil. Hier bivakkerende asielzoekers maken online filmpjes waarin Nederland wordt aangeprezen als asielparadijs waardoor ons kikkerlandje een duidelijke voorkeursbestemming blijkt voor gelukzoekers. Alles is gratis en neem vooral je gezin mee, zo adverteert men…
😉 Ceuta telt 85.000 inwoners, net zoals Hengelo. Stel je de reuring eens voor als hier opeens 60.000 migranten verschijnen en verblijf en leeftocht eisen tot hun asielprocedure is afgehandeld. Dat wordt oorlog… Als ik heel cynisch ben, ontwaar ik ook een zekere financiële prikkel: Stijging van het inwonertal boven de 100.000 levert een aantal mensen van de bestuursorganisatie een aantrekkelijke salarisverhoging op, zo las ik een tijdje terug in de Tubantia.
De berichtgeving rond deze hele kwestie is warrig, ambigu en roept allerlei vragen op. Waar komt deze plotselinge migratiegolf vandaan? Welk eldorado is ginds aan mensen beloofd? Is dat de invloed van de ongewenste online promotie? Zijn ze misbruikt voor een propagandastunt? Was het een handigheidje om Marokkaanse criminelen het land uit te werken door ze al migrerend te laten solliciteren naar een functie in de Amsterdamse Mocro Maffia? Is het een radicaal-links complot, of zit het toch ter rechter zijde? Blijken de open Schengen-grenzen duidelijk een utopische illusie?
Ondertussen is er ellende bij aspirant-migranten en angst aan de andere kant van de Straat van Gibraltar dat Raspail’s boek realiteit wordt.
Een ding is zeker, dit soort “ontschepingen” drijven de migratiediscussie verder op de spits. En daarmee worden weigergemeenten terecht verzetsgemeenten.
Muziek in de Luie Stoel
Ik twijfel een beetje bij het bladeren op de mp3-speler. Na enkele nummers techno-modern van de Duitse band Schiller, krijg ik duidelijk zin in rustig klassiek. Het wordt Villa-Lobos Piano Music door Sonia Rubinsky.
Heitor Villa-Lobos (1877 – 1959) was een Braziliaanse componist die bij klassieke gitaristen bekend is. Onder meer door zijn Preludes, Etudes, Suite Populaire Brésilienne en Choro Nr. 1. Ik heb zelf een poging gedaan om een aantal Preludes, stukjes uit de Suite Populaire en Choro Nr. 1 te spelen. Het is echter muziek die flink wat studie vereist. Ik ben er een tijd mee bezig geweest, maar ik kwam nooit ver genoeg voor een goede opname of een goed optreden
Villa-Lobos’ gitaarmuziek is slechts een klein deel van zijn zeer brede compositierepertoire. Kamermuziek, orkestrale werken, balletten, opera’s, filmmuziek, het zijn meer dan 2000 werken die hem tot de meest bekende Zuid Amerikaanse componist maakten.
Hij groeide op in een tijd dat Brazilië zich losmaakte van Portugal en de traditionele Braziliaanse muziek populair werd. De invloeden van “de muziek van de straat” zijn zeer duidelijk in Villa-Lobos’ muziek. Hij gaf daar een eigenzinnige draai aan en integreerde die met de Europese invloeden waaraan hij als kosmopoliet ook bloot stond.
Villa Lobos’ pianomuziek laat eveneens de invloeden van volksmuziek zien. Hier en daar hoor je de ritmes van Afrikaanse oorsprong die met de slaven meegekomen waren naar Brazilië. Achtergrondmuziek wordt een deel uit de suite Brinquedo de Roda (Het speelgoedwiel). Het stukje Uma, duas angolinhas (Een, twee Angolese Meisjes) bevat een duidelijk Braziliaans dansritme van de straat.
Boek op Schoot
Vandaag stuit ik op de e-reader op een boek met een bijzondere titel: Drie Akkoorden en de Waarheid van de cultuurreporter Rob van Scheers (*1959). De ondertitel Muzikale Levenslessen geeft al een hint over de inhoud. Het boek uit 2014 is nooit als ebook uitgegeven, dus dit is een scan die iemand van het papieren boek heeft gemaakt. Daarbij blijkt de scanner de volgorde iets door elkaar te hebben gegooid, wat het lezen een extra uitdaging meegeeft. Gelukkig zijn de hoofdstukken genummerd.
Drie akkoorden, da’s een term die ons gitaristen bekend voorkomt in de vorm van een een-vier-vijfje (zoals de akkoorden C/F/G7 of G/C/D7) ofwel een majeur akkoordprogressie op de eerste, vierde en vijfde trap van een toonladder. Honderden liedjes in de Westerse muziek zijn op dit schema gebaseerd.
Dat doet me denken aan mijn allereerste akkoordenboekje –Moderne Gitaarakkoorden van Basart- toen ik in de zeventiger jaren als zeventienjarige met gitaarspelen begon. De akkoorden waren gerangschikt op een-vier-vijf, zodat je gelijk liedjes mee kon spelen als je de toonaard wist. Bij gebrek aan achtergrondkennis wist ik dat toen nog niet. Dat kwam pas veel later, toen ik les ging nemen.
😉 Ik herinner me mijn zere vingers nog goed bij het oefenen uit dit boekje. En dan dat F- en Es-akkoord!
Drie Akkoorden en de Waarheid gaat over pop- en countryliedjes en de mensen die ze uitvoerden. In 7 levensstappen, van geboorte tot dood. Die brengen heel wat verhalen van muzikanten, producers en platenbonzen van de twintigste en eenentwintigste eeuw mee. Plus de titels en songteksten van talloze liedjes. Eigenlijk moet je bij het lezen van dit boek continu Youtube open hebben staan om de sfeer te pakken.
Een aantal namen zijn me bekend, zeker uit de periode dat ik zelf popmuziek ontdekte en die tot laat in de avond op mijn zelfgemaakte radiootje beluisterde. Muziek van voor de opkomst van de eindeloze 120 bpm discodreun die de algehele vervlakking inleidde.
Lezen over al die liedjes en hun geschiedenis is leuk en blijft aangenaam hangen in de nacht erop. Ik droom warempel van die tijden van toen, die verwondering van de muziek die ik mooi vond en die ik met eenvoudige middelen afspeelde. Grijs draaien van platen lukte toen nog prima.
Hieraan zie je hoe belangrijk muziek in het leven is en hoe lang die klanken in je herinnering in stand blijven en de sfeer van toen oproepen. Dat merk ik wekelijks bij mijn gitaarvrijwilligerswerk in het verpleegtehuis. Gospels, Ierse liedjes van The Dubliners en Mexicaanse liedjes met Latin ritme wekken continu herinneringen op aan rationeel reeds lang vergeten episodes. Dan neuriet men mee… Alsof die muzikale jeugd Forever Young blijft, in analogie met het liedje van Bob Dylan.
Een leuk stukje uit het boek wil ik er even uit lichten: Mijn eerste Gitaar, onderwerp 6 uit de eerste stap Geboorte en Jeugdjaren. De blijde verwachting van een nieuw instrument! Mijn geschiedenis:
Mijn eerste gitaar was een uit Spanje geïmporteerd souvenir van massief triplex met stalen snaren. Ik kocht het ding zonder enige kennis van zaken voor een tientje van een vriendje van mijn zus. Dat was vermoedelijk meer dan het ding in peseta’s gekost had. Ik zette er zelf nieuwe mechanieken, verse fretten en nieuwe snaren op en kweekte daarmee mijn eerste eelt op de vingers.
Een goed speelbare gitaar werd vanaf die tijd mijn stille wensproject.
Toen ik ging studeren ging een belangrijk deel van mijn vakantieverdiensten op aan mijn eerste “echte” gitaar merk onbekend. Het etiket aan de binnenkant gaf wel aan dat het een Gitarra Artesana was. Dat klonk muzikaal. Daarmee ging ik lessen volgen en kweekte ik nog meer eelt.
Toen ik afstudeerde kreeg ik van mijn Lief de eerste gitaar van merk/bouwer bekend, een Helmut Hanika uit de tijd dat hij nog in de DDR werkte. Dat gaf een uitstekende prijs/kwaliteitsverhouding die heel wat minder werd toen West en Oost Duitsland herenigd werden en de Oost-Duitsers opeens in Westmarken moesten gaan rekenen.
Naarmate je beter leert spelen en meer ervaring krijgt, groeit de behoefte aan een instrument dat daarbij past.
Een Contreras (studie)gitaar uit naar later bleek het Valenciaanse atelier van Manuel Contreras werd de eerste gitaar waarvoor ik feitelijk te veel betaalde. De naam was prima, mijn cataloguskennis echter niet. 😉 Tja, er was nog geen Internet in die tijd. Ik heb haar nog steeds, stevig als ze is, doet ze dienst bij mijn gitaarvrijwilligerswerk in het verpleegtehuis. Voor spelen in een duo bleek zij echter te weinig volume te hebben.
Een Paulino Bernabe gitaar zou eenheid brengen in de klank en het volume van ons gitaar duo DOS Amigos. De gitaar bracht echter geen geluk en zeker geen eenheid, want kort na aankoop viel het duo uit elkaar. Reden genoeg voor mij om op zoek te gaan naar een nieuwe gitaar en de Bernabe te verkopen. Ik vond iemand die hem graag wilde overnemen.
Uiteindelijk kwam ik uit op een Merula gitaar van de Nederlandse bouwer Bert Kwakkel. Een reprise van de ervaring van de eerste gitaar, maar nu jaren later met de wonderlijke ervaring van resonantie, het gevoel dat een instrument je actief meehelpt.
😉 Toch leuk, zo’n boek dat ook die herinneringen terugbrengt.
Verhaal voor het Slapen Gaan
Ik had nog een epubje liggen van de Spaanse schrijver Carlos Ruiz Zafón (1964 – 2020). De Nevelprins, een Young Adult boek uit 2010 en tevens zijn eerste publicatie.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog verhuist het gezin van de horlogemaker en uitvinder Max Carver naar een stadje aan de kust om aan de oorlogsdreiging te ontsnappen. Ze vinden onderdak in wat later een spookhuis blijkt waar een tragedie heeft plaatsgevonden. Daarbij hoort een tuin met beelden van een griezelig circusgezelschap met een vreemde clown aan het hoofd.
De hoofdpersoon Max en zijn zuster maken kennis met Roland, een jongen uit het dorp. Diens adoptiegrootvader is vuurtorenwachter en enige overlevende van een scheepsramp vlak voor de kust. Dat schip, de Orpheus, ligt onder water vlak bij de vuurtoren en herbergt een geheim met een duidelijke relatie met de beeldentuin.
Een ongeluk met Max’ jongste zuster in het huis dwingt de grootvader van Roland om het echte verhaal rond het schip te vertellen.
In dit boek speelt net zoals in Septemberlichten een antagonist een rol die aanspraak maakt op de ziel van degenen die hij begunstigd heeft. Bij dit verhaal is dat een zekere Cain.
In het vervolg maken we vast nader kennis met hem en zijn duivelse ambities…