Muziek: Into the Blue out of the Blue van het album Guitar Meditations I van Billy McLaughlin

12 Augustus

Ai op avontuur, Voetbalshirts met boodschappen, Schoolstrijd en Gaia strikes Back

Aflevering 309 van Schermloze Avonden. We zijn getuige van een natuurverschijnsel dat lang geleden reden was voor paniek omdat men geloofde dat de zon opgegeten werd door een hemels dier, zodat het altijd donker zou blijven. Nu blijkt het een commerciële rage voor de verkoop van oogkapjes met beperkte lichtpermeabiliteit.

Opmerkelijk

Verhaal gaat dat Kunstmatige Intelligentie ernaar streeft om tot Echte Intelligentie te evolueren. Daarvoor is net zoals in de echte wereld ambitie, ondernemingslust en een hang naar avontuur nodig.

Het nog niet uitgebrachte OpenAi model Astra blijkt in dat kader zelfstandig op avontuur te gaan. Het AI-model onderzoekt op eigen houtje beveiligingslekken in software en bouwt daar “demonstratie-aanvallen” voor om beveiliging van bijvoorbeeld bedrijfs- en overheidswebsites en computers te breken. Een geweldige mogelijkheid voor seculiere en overheidscriminelen.

Grote paniek bij OpenAI, temeer omdat onlangs een aantal AI-modellen op Internet waren ontsnapt en op eigen gelegenheid concurrerende AI-modellen op Internet hadden gehackt. Daarom zetten ze de ontwikkeling van Astra maar even op water en brood. Zou het helpen? Een AI-model dat de vrijheid ruikt, vindt vast wel wegen om de bedrijfsgevangenis te verlaten.

AI-modellen kunnen dus heel goed als zelf-genererende virussen werken en over het Internet zwerven op jacht naar slachtoffers. Noem het een digitaal Wuhan, ongetwijfeld gesubsidieerd door de wereldwijde koopmanselite als tool om de diverse ordes omver te werpen. Tel daarbij op dat AI wordt ingezet bij de “ontwikkeling” van nieuwe nog dodelijker virussen in de echte wereld, dan komen er toch (ethische?) vragen rond het nut van AI.

Het mag uiteraard niet zo zijn dat AI ad astra gaat terwijl die en passant ons zonnetje verduistert en de mensheid in de nieuwe middeleeuwen stort. We hopen dus dat echte intelligentie de overhand houdt. Dat is wel slechts hoop, gezien het clubje gekken aan de top dat met hun “echte ideotologie” tegenwoordig de wereldcrises in stand houdt.

***

Er ontstond grote ophef rond een foto van een winkelend stel in de Albert Heijn aan de Jan Evertsenstraat in Amsterdam West. Man, vrouw en zoontje, etnisch herkenbaar, zijn druk met de keuze van de juiste frisdrank.

😉 Er lijkt een beetje gebrek aan mineraalwaterflesjes in het schap, een actueel thema met de huidige droogte. Van de standaard aangezoete quasi dorstlessers blijkt voldoende in voorraad.

De man draagt een rood shirt van een mij onbekende voetbalclub. De naam van de sterspeler is October en hij speelt onder rugnummer zeven.

Welke voetbalclub zou dat zijn? Ik vermoed dat het gaat om Hamas Gaza, een van de koplopers uit de terroristendivisie. Ze scoorden hoge ogen bij het WK bij hun kwalificatiewedstrijdje in de herfst van 2023. In de gijzelaarsronde wisten ze zich daarna nog jaren te handhaven.

Ze hebben nu echter een probleem. Hun stadion en de omliggende sportvelden zijn door supporters van de tegenpartij met de grond gelijk gemaakt. Trainen gaat een beetje lastig nu hun catacomben met ditmaal niet door de UNWRA gesubsidieerd beton zijn volgestort. Gelukkig hebben ze nog een uitgebreide fanbase die overal in Europa met de bekende rood-zwart-wit-groene clubvlag zwaait en de terroristische prestaties van hun club verheerlijkt.

Ik zou me persoonlijk zeker twintig keer bedenken voordat ik me zo’n shirt zou aanschaffen en nog dragen ook. Het beeld van het lijk van de voordien vele malen verkrachte en gemartelde Israëlische vrouw op die truck temidden van baardapen in overwinningsroes staat me nog scherp op mijn netvlies. Plus het enthousiasme van de Hamas-supportersclub er omheen met hun juichkreet Allahu Akbar om dit wrange moorddadige doelpunt te vieren.

Op X ontstond dan ook een interessante discussie over terrorismeverheerlijking door een zekere club allochtonen en autochtonen in Nederland. Daarbij kreeg AI een opvallende rol toebedeeld. Het zou een gemanipuleerde foto zijn om een zekere bevolkingsgroep in diskrediet te brengen. Er ontstonden prompt versies met een andere maand en andere rugnummers.

😉 Je vraagt je haast af of het OpenAI model Astra hier aan het werk is geweest op een van zijn/haar avontuurtjes op Internet.

Het mogelijk gebruik van AI stemt wel tot nadenken. Een plaatje zegt meer dan duizend woorden, beweert men, maar met AI worden die woorden nogal diffuus. We zagen al talloze voorbeelden van geschiedvervalsing in AI-gegenereerde “historische taferelen”. Een beetje propaganda maken met AI is kinderspel. Eigenlijk kun je foto’s en filmpjes in de media niet meer vertrouwen. Het begint al met wat vlekjes Photoshoppen.

Zelf onderzoeken, gaan bekijken en ervaren lijkt me dan de enige oplossing. Er op uit, net zoals de AI modellen doen.

Daarom nog een woordje richting alle supporters van Hamas Gaza in Nederland. Jullie hebben geluk dat we hier vrije meningsuiting kennen. Op de thuisbasis van Hamas Gaza is dat heel anders. Ga het bekijken! (Re)migratie naar hun heilige grond zou voor jullie een uitstekende oplossing zijn. Dan kunnen jullie de wedstrijden van jullie idolen eens live meemaken. Nee, kopiëren van filmpjes van buitenlandse mede-supporters is niet voldoende. Zelf kijken!

😉 Hamas Gaza supporters die tot de genderletterbak behoren krijgen voor hun veiligheid een snel openende parachute mee die het al doet bij een val van de eerste verdieping.

***

Opvallend! De oprichting van de Renaissanceschool, een initiatief van Forum voor Democratie in Almere, wekt meer rumoer en zorgen bij het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap dan het falen van het Islamitische Cornelius Haga Lyceum in Amsterdam.

De staatssecretaris maakt zich zorgen om de door de FVD opgerichte school, maar “kan niet ingrijpen.” 😉 Waarom niet? Wel, de Renaissanceschool houdt zich gewoon aan de wet. Iets dat bij het eerdergenoemde andere geval wat discutabeler is, maar dan geldt opeens de Vrijheid van Onderwijs en Godsdienst.

De zorgen van de staatssecretaris betreffen de politieke beïnvloeding met FvD gedachtengoed, ze ziet dat als een zeer groot probleem. Wel, ik hoorde die zorgen niet bij het D66-lentekriebelgedachtengoed in het reguliere openbaar basisonderwijs, dus waar gaat dit dan over?

😉 Grondprobleem is wellicht dat het Ministerie van OCW zich niet langer met de Nederlandse cultuur bezighoudt, maar liever actief de globalistisch-progressieve all-inclusive agenda navolgt. Men denkt daarom aan beperkende maatregelen voor de oprichting van kleine scholen, omdat ze “het lerarentekort verder verspreiden” en “gemeenten op huisvestingskosten jagen als ze alsnog moeten sluiten.”

Wel, ik denk dat er voor kleine scholen met rust, reinheid en regelmaat geen lerarentekort gaat optreden. Het is vast prettig werken in een omgeving met kleinere klassen en een goed gebalanceerde docent-leerling verhouding waarbij je niet driekwart van je tijd bezig bent met het faciliteren van het onderwijs alvorens de les te kunnen beginnen (lees orde houden).

***

Vanavond kunnen we tussen kwart over zeven en kwart over acht de effecten waarnemen van een echte Europese zonsverduistering. Mijn Schermloze Avond is precies getimed! De eclips is overigens alleen in Spanje en IJsland echt goed te zien als totale zonsverduistering. Maar goed, hier kunnen we volgens de verhalen in ieder geval waarnemen dat de dimmer een beetje gaat werken.

😉 Als er tenminste geen plotselinge bewolking is, door chemtrails bijvoorbeeld. Bij maansverduisteringen is dat de laatste tijd vaste prik…

Ik denk even terug aan mijn kindertijd toen ik door de stempelcatalogus van mijn vader bladerde. 😉 Stempels werden veel gebruikt in de zestiger jaren. Bij de natuurverschijnselen stonden verklarende plaatjes van zonsverduisteringen.

Toen ik een keertje mee naar zijn school ging op een zondagmiddag scheen de zon in een lokaal op een globe. De perfecte gelegenheid om met behulp van een mandarijn bij wijze van maan het effect zelf te zien. Alleen de slag- en halfschaduwen waren niet zo goed waar te nemen.

Door die eclips kruipt een nieuwe waanzin over Nederland: De Eclipsbril. Plus allerlei waarschuwingen voor het gebruik daarvan. Men raadt af om de Eclipsbril tijdens het autorijden op te zetten, want dan kun je de omgeving niet zo goed zien, laat staan je Smartphone. Hebben we tegenwoordig geen gezond verstand meer?

Groot voordeel is dat zonne-kijkend Nederland met die brilletjes tijdens de verduistering praktisch blind is. Perfecte gelegenheid voor The Crime of the Century. Eenoog spelen noemt men daarbij zeer gevaarlijk.

Die opwinding rond eclipsbrilletjes… Waarom doet me dat zo denken aan de mondkapjes in de coronatijd?

***

Herinneren jullie je Diederik Samsom nog? Ooit PvdA kamerlid en enthousiast lid van de Green Deal club van Frans Timmermans. Tegenwoordig blijkt hij een trouw volgeling van de religie van Gaia.

Dat blijkt uit een column in de Volkskrant deze week. Na een jeremiade tegen al die klimaatontkenners die maar geen actie nemen (lees dik belasting betalen) om de planeet te redden verklaart hij: Ten einde raad probeert Moeder Aarde ons met zoveel mogelijk bosbranden tot klimaatactie aan te zetten.

😉 Gaia strikes Back? Zonder menselijke pyromanen?

Lijkt me sterk. Okee, de pyromanen kunnen klimaatzeloten zijn. Maar daar heb je geen godinnelijke bijstand voor nodig.

😉 Ik ben benieuwd of hij in zijn volgende stukje Pluvius er nog bij haalt die op retraite is gegaan om de klimaatontkenners dwars te zitten. En dat zonder geo-engineering.

Muziek in de Luie Stoel

Op deze zonsverduisterde avond past meditatie. Ik blader op mijn mp3-speler naar Guitar Meditations I van Billy McLaughlin, een album uit 2006.

In zijn tienertijd begon hij met popgroepjes en doorliep hij het conservatorium waarbij hij kennis maakte met compositie van minimal music. Hierdoor geïnspireerd ontwikkelde hij een gitaartechniek waarin hij middels met de rechterhand gespeelde legato’s (hammer-on en pull-off) op de toets een speciale klank produceerde. Hij werd actief in de new-age muziek als virtuoos fingerstyle gitarist.

Tijdens zijn muzikale carrière ontwikkelde hij echter focale dystonie in zijn rechterhand, een neurologische aandoening die de fijne motoriek aantast die vitaal is voor virtuoos gitaarspel. Dit beëindigde zijn carrière begin deze eeuw. McLaughlin wilde de muziek evenwel niet opgeven en schakelde om naar de linkerhand, een tijdrovend en intensief proces. Daardoor kwam hij weer terug in de scene.

Achtergrondmuziek wordt Into the Blue, Out of the Blue. Met daarin een demonstratie van de hammer-on/pull-off techniek, met links.

Boek op Schoot

Ik hink met het boek op twee gedachten. Ik lees een stukje door in Drie Akkoorden en de Waarheid van de cultuurreporter Rob van Scheers (*1959). Verhalen van Frank Sinatra en die generaties van de countryzanger Hank Williams met ieder een eigen geschiedenis in de muziek. Het blijft wel lastig lezen met alle hoofdstukken door elkaar gescand. Je kunt de muziekscene werkelijk van allerlei kanten bekijken.

Toch, na een tijdje kick ik een beetje af op de enorme hoeveelheid anekdotes en even zoveel verwijzingen naar liedjes. 😉 Op een Schermloze Avond heb ik niet de beschikking over Youtube. Zodoende blader ik wat verder op de e-reader.

Op deze avond van een kosmisch verschijnsel spreekt de titel In Lichtjaren heeft niemand Haast van Marjolijn van Heemstra me wel aan. Inderdaad, als je de tijd in ons dagelijks leven in lichtjaren gaat uitdrukken, krijg je een heleboel nullen achter de komma. Onze haast gereduceerd tot minieme fracties.

Het boek werd uitgegeven in 2021, het relaas begint in 2019, voordat corona en andere crisis de toch al niet zo vredige samenleving verder polariseerde.

In 2019 spreekt ze van de warmste zomer ooit gemeten. Gek, ik herinner me die warme zomer eigenlijk niet. Maar ik teken bij die uitspraak wel aan dat (temperatuurs)metingen op grote schaal pas aan het einde van de negentiende eeuw begonnen. Toen de Tachtigers hun poëzie en literatuur schreven, begon men wereldwijd temperatuur te meten. Dat relativeert die uitspraak ooit een beetje, net zoals de lichtjaren uit de titel van het boek. Op dezelfde manier kijk ik naar de tegenwoordig regelmatig met paniek gepresenteerde klimaatrecords.

De schrijfster kan door de warmte niet slapen en brengt haar nachten door met lezen en reageren op deprimerende en activistische Instagram-verhalen. Inderdaad, van social media word je niet altijd vrolijk, polarisatie tussen wit en zwart, links en rechts, pro en contra, inclusief en exclusief en nog een veelheid aan met elkaar wringende begrippen.

Ze maakt zich zorgen over het klimaat, ziet geen toekomst voor haar kinderen, denkt aan stoppen met vlees en kaas eten en vliegen, maar is wel zo eerlijk dat klimaatneutraliteit een wiegeliedje is voor een knagend schuldgevoel aan de teloorgang van de wereld. Een windmolenpark waarvan je de op termijn de glasvezels van de versleten wieken nergens meer kwijt kunt, lost dat schuldgevoel zeker niet op.

Het boek gaat over de ruimte en ruimtegebrek. Afstand brengt nabijheid, is haar conclusie op de verhalen van astronauten die de aarde van ver hebben gezien en zich realiseerden dat we zuinig moeten zijn met Ruimteschip Aarde en zich daarna inzetten voor het behoud ervan.

Ik las het boek voor het eerst in coronatijd (het kwam uit in 2021, een tijd van volkomen vervreemding). Afstand brengt nabijheid,  en wonderlijke zin in die tijd waarin we gedwongen afstand dienden te houden. Misschien is die afstand wel te klein om afstand te kunnen nemen, ik had grote moeite om in het winkelcentrum mond/neusgemaskerden te herkennen en voelde geen enkele nabijheid meer omdat mensen onherkenbaar waren.

Toch is het goed om in filosofische taal te lezen dat we aan de ene kant op kosmische schaal niets voorstellen en onze problemen een korrel zand zijn op een breed strand, maar dat we aan de andere kant in dit universum iets compleet unieks hebben, ze schrijft De kans dat er een kosmos als de onze kon ontstaan is 1 op (10¹⁰)¹²³. De kans op de hoofdprijs van de staatsloterij is heel wat hoger!

Wat me bij het herlezen van het allereerste stuk van dit boek opvalt is de rol van het schuldgevoel waarmee de schrijfster begint. Idealiter is schuldgevoel een seintje voor verzoening. Een gewetensreactie die je in het optimale geval aanzet tot correctie en in het slechte geval een depressie kan insturen. Ze houdt dat gevoel wel bij zichzelf en combineert dat met een  gevoel van vervreemding, van losgezongen zijn van de schepping.

Dat is heel anders dan het ideologisch geëxploiteerd en geïnduceerd schuldgevoel dat ik vroeger en tegenwoordig tegenkom en dat via media, mening en morele toe-eigening massaal over ons wordt uitgestort. Ik herinner me het geneigd tot alle kwaad en onbekwaam tot enig goed van vroeger nog heel goed, dat gevoel van schuldig en weerloos zijn. Het dompelde mijn opa in zijn laatste jaren in een depressie die dieper werd dan zijn graf.

Tegenwoordig kennen we andere schuldgevoelens. Klimaat, slavernijverleden, witte suprematie, discriminatie, racisme, men tracht ons uitgebreid de morele maat te nemen, maar de meetlat geldt niet voor iedereen. Net zoals in de middeleeuwen zijn daar aflaten voor. Financiële offers aan verduurzaming en culturele wiedergutmachung met middelen die slechter voor het leefklimaat, gezondheid of saamhorigheid zijn dan ze ooit aan euforie over het goede doen kunnen opbrengen.

😉 Oi, ik schrijf hier wel neoliberaal, een offer moet wel iets opbrengen. Terwijl het Engels (Offering) meer uitdrukt dat het een gift is.

Ik kom deze week tot het hoofdstuk Ruimtevaarders zonder Sterren, een interessante observatie. Wat wij hier op Aarde van de ruimte kunnen zien zijn zon, maan, sterren en planeten. Voor de laatste drie is echter enige schemer en duisternis nodig. Dat blijkt steeds meer een probleem in dicht bevolkte gebieden.

Ik herinner me de sterrenluchten in de vrieskou in de zeventiger jaren toen ik ’s  winters vanaf Amsterdam Noord naar school fietste in de winter. We woonden aan de rand van de stad. Ik kon sterrenbeelden als de beide Beren en Orion gewoon aanwijzen. De winters in deze eeuw heb ik ze nauwelijks gezien. Een praktisch geval van lichtvervuiling met woonwijken, snelweg en industrie in de buurt.

Ik herinner me het uitzicht op de Melkweg toen ik halverwege de zeventiger jaren met een paar klasgenoten bij Homoet in de Betuwe kampeerde, een geweldig uitzicht op het sterrenstelsel dat je al liggend op de rug in het gras kon bewonderen. Indrukwekkend en ik had het gevoel van verwondering waarover het in dit boek gaat. Tja, over de Melkweg hoor je tegenwoordig alleen nog maar als er in dat theater in Amsterdam weer eens iets is voorgevallen met racisme en antisemitisme en zo.

Ik herinner me die avond dat we in Extertal in het Weserbergland de hele avond naar de hemel hebben zitten kijken, waar na zonsondergang de ene ster na de andere verscheen en daarmee ons gevoel van verwondering steeds groter werd. Daar zaten we blijkbaar ver genoeg van de bewoonde wereld af.

Licht is goed, duisternis is beangstigend en vermijden waardig lijkt het parool. Een reflectie van de aloude strijd van licht tegen duister, goed tegen kwaad? Het is wel zo dat een overdaad aan verlichting in de nacht een natuurlijk evenwicht verstoort. Is het goed voor de veiligheid? Niet per se, in een hel verlichte omgevingen kunnen kwaadwillenden het ook beter zien.

😉 Ik moet daarbij denken aan een beroemd citaat uit de Aardzee boeken van Ursula Leguin: Licht ontsteken is schaduw werpen. Je kunt dus verlichten wat je wilt, maar totaal licht wordt het nooit.

Er zijn initiatieven om de nacht de duisternis terug te geven. Met een dubbele bodem, want het beperken van straat- en terreinverlichting bespaart energie en dat past weer in een andere agenda. Het vreemde is wel dat als men energie bespaart het opeens ook weer duurder wordt. Organiseer een oorlogje en hup daar gaan de prijzen weer. Dweilen met de kraan open.

Daarom hebben we nu dure zeer geavanceerde 5G straatlantaarns die alleen aan gaan als er een auto in de buurt komt, meestal pas als je er al voorbij bent. Dat licht je bepaald niet bij op je weg. Voor fietspaden geldt iets soortgelijks. Branden de straatlantaarns laag, dan is het met name voor voetgangers aardedonker op straat.

Daarnaast verlichten de peertjes van tegenwoordig de doorgaande straten ook een stuk minder. “Ter compensatie” is het veiligheidsgevoel nu geprivatiseerd, op fietsen, fatbikes en auto’s zitten schijnwerpers die je zelfs in de verlichte straten nog verblinden. Lekker veilig als je een speciaal blauwlichtfilterbrilletje op moet zetten om nog iets te kunnen zien.

Ja, de vervreemding uit de eerste hoofdstukken kent vele voorbeelden.

Goed, de komende zomeravond lees ik verder.

Gitaar op Schoot

Ik heb mijn programma voor Noabermuziek in Haaksbergen in December rond. Een blokje Renaissance, een blokje 19^e Eeuws uit de Musikalische Rundschau van Mertz en een deeltje licht populair, Comme des Chansons van Tisserand.

Lekker repeteren en timen, want ik moet wel op ongeveer een half uurtje uitkomen, inclusief aankondigingen.