Dagboek 30: Tijdreis

Muziek: Solitude dans L’ Espoir van Tangerine Dream

“Wanneer heb je haar voor het laatste gezien?”

“Voordat we de laatste ruzie kregen.”

“Voor die tijd? Hoe lang geleden?”

“Vijf jaar geleden.”

“Wie was je toen?”

“Een vermoeide zestiger in de aanloop naar zijn pensioen.”

“Waar ging de ruzie over?”

Patrick luistert naar zijn eigen stem. Hij omschrijft de spanning, de verwijten en zijn reactie daarop. Het werd de eerste keer dat hij zichzelf uitsprak na al die jaren.

“Heb je er spijt van?”

“Ik wil het niet over schuld hebben, dat is zinloos. Het spijt me dat het zo gelopen is, maar ik moest me nu eindelijk eens uitspreken. Ik had dat al veel eerder moeten doen.”

“Wil je vergeven?”

“Ja, dat wil ik. Ik voel dat het nodig is om zelf verder te kunnen en misschien geldt dat voor haar aan gene zijde ook. Ik vergeef mij mijn eigen aandeel en haar dat van haar. Daar is altijd spanning tussen geweest, dat blokkeerde echte communicatie.”

“Voel je liefde?”

“Ja, ik voel geen haat voor haar.”

“Zeg het dan.”

“Ik hou van jou, Ma. Maar ik hou ook van mezelf, die vermoeide bijna-pensionado.”

“Accepteer jezelf.”

“Ik omhels je, ouwe taaie. We zijn samen aan de wandel.”

“Wil je teruggaan naar een ander moment van spanning?”

Patrick knikt. Het is het begin van een tijdreis. De spanning toen zijn moeder zijn vader feitelijk van verkrachting beschuldigde, waardoor Patrick in de wereld was gekomen. De woede die hij voelde toen ze hem tijdens haar rouw om haar ouders beschuldigde van afzijdigheid en ongeïnteresseerdheid terwijl ze zelf  contact frustreerde. De frustratie die hem overviel toen hij zich bij de gezinstherapie beschuldigd voelde als oorzaak van de problemen van zijn broer. De haat die hij voelde toen zijn moeder hem als tiener sloeg en hem belachelijk maakte toen hij een mislukte poging deed om terug te slaan. De ergernis die hij voelde toen ze zijn ontluikende seksualiteit belachelijk maakte waar iedereen bij was. De verbijstering die hem bekroop toen zijn moeder zijn diepste angsten openbaar maakte voor een ander doel, wat hem zijn vertrouwen in haar deed verliezen. De angst die hij had voor haar stemmingen en scherpe reacties. Het verlammende gevoel dat ze zijn ongelukjes als bewuste opzet interpreteerde.

Patrick voelt zijn lichaam reageren. Rillingen, zenuwtrekken, tranen die langs zijn wangen biggelen. Pijn, een gevoel of zijn adem wordt afgesneden, verstijving van zijn spieren.

Telkens brengt Eline het verzoeningsritueel in. Spijt, vergeving, liefde en acceptatie. Patricks onderbewuste reageert en accepteert, maar wel met eigen kanttekeningen. Het weigert schuld op zich te nemen. Hij krijgt de moed om door te gaan. Hij omhelst zijn geschokte vijftiger, zijn bevreesde veertiger, zijn boze tiener, zijn schuchtere puber, zijn opstandige schoolkind, zijn angstige kleuter, en zijn gevoelige peuter.

“Wil je verder?” vraagt ze.

Patrick’s onderbewustzijn bevestigt: “We zijn er bijna. Op naar de Prenatale.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll naar boven