Schrijven in Opdracht (4)

Zetting op muziek door Eve Beglarian van een hartstochtelijk gedicht van Sappho van Lesbos (ca 630 – 570 v. Chr.), gespeeld en gezongen door Andrea Goodman in oud-Grieks. Een vertaling vind je hier.

LH

Opdracht

Leontien krijgt nieuwe buren. Als ze voor een wijntje wordt uitgenodigd blijkt het een homostel te zijn. Leontien wil geen contact. Ze heeft iets tegen homo’s.

Dan vertrouwt haar lievelingszus haar toe dat ze op vrouwen valt. Geef in een kort verhaal de karakterontwikkeling van Leontien weer.

Uitwerking

“Hoeps!”

Een stapel oefenopgaven en uitwerkingen van examens fladdert in losse A4tjes van de trap de hal in, bovenop Leontien. Van schrik drukt ze de stofzuiger uit.

“Oeps, sorry,” zoonlief Patrick haast zich van boven, “het glipte me uit handen. Ik was de examenrotzooi aan het opruimen. Heerlijk toch, even de bezem erdoor en alle ballast wegwerken.”

Leontien zet haar handen in haar zij: “Hoeps? Oeps? Man, doe niet zo verwijfd. Je lijkt wel een homo!”

“Heb je daar iets op tegen?” hij lacht, “heb je onze nieuwe buren al gezien? Volgens mij zijn die een stel. Een van die jongens loopt zo te heupwiegen.”

De eettafel. Lege borden op een tafelzeiltje, het felle licht van een lamp daarboven, iedereen in de schaduwen. Een boek in het volle licht, goud op snit, koordje, beduimelde bladzijden met hoekjes omgevouwen om snel te kunnen citeren. Een wijzende vinger volgt de tekst.

“Bij een manspersoon zult gij niet liggen met vrouwelijke bijligging; dit is een grrrrruwel,” klinkt de stem van haar vader streng, “daarom zult gij Mijn bevel onderhouden, dat gij niet doet van die grrrruwelijke inzettingen, die vóór u zijn gedaan geweest, en u daarmede niet verontreinigt; Ik ben de HEERE, uw God.”

Tweelingzus Myra kijkt haar steels aan en rolt met haar ogen.

Vader zocht altijd passende teksten voor zijn eigen dagsluitingen uit de oude Statenbijbel. Het woord grrrruwel was zijn favoriet, hij liet zijn tong bijna verlustigd daaroverheen rollen. Gods afschuw van deze zondige wereld met al haar seksuele uitspattingen en tegennatuurlijke relaties. Zijn oordeel stond vast, tijdens en na dit leven.

Hij was doodsbang toen hij ging sterven…

Ze had er geen antwoord op gehad. Myra wel.

“Nou, eh, het is gewoon niet n-natuurlijk…” stottert ze, “ja, eh sorry, tuurlijk ben je geen homo. Met dat tempo waarmee je achter de meiden aanloopt kan dat ook haast niet.”

Patrick knipoogt: “Met al die jongens met meisjesnamen tegenwoordig weet je het maar nooit!” Hij stopt het gevallen papier in de krantenbak en verdwijnt weer naar boven.

Leontien doet de stofzuiger weer aan en zoekt geïrriteerd de hoekjes en gaatjes onder de kapstok op. Stel je voor, haar zoon een homo. Met maniertjes en die rare verwijfde stemmetjes. En dan dat hoeps. Het geeft haar de kriebels.

De bel gaat. Een beetje aarzelend, het geluid komt nauwelijks boven de stofzuiger uit.

De nieuwe buurman staat voor de deur. Bloemetjesbloes in opvallende kleuren en een sjaaltje rond zijn hals. Bovenste knoopjes los, met uitzicht op een door borsthaar omlijst opzichtig juweel aan een ketting. Hij geeft haar een slap handje.

“Dag buurvrouw,” begint hij vrolijk, “ik ben Joel, uw nieuwe buurman. Matthijs en ik zijn bijna klaar met onze inrichting en om dat te vieren willen we jullie uitnodigen voor een wijntje. Jullie zijn allemaal welkom.”

Die intonatie, getver, denkt Leontien, dat is er eentje! Allemaal? Wat moet hij met Patrick?”

“Oh, dat moet ik eerst met mijn man overleggen. Vind je het erg als ik er later op terugkom?”

“Oh nee, hoor, ik hoor het graag van jullie als jullie er uit zijn.” Hij giechelt bijna: “We hebben een hele kelder vol, net geïmporteerd uit Frankrijk.” Met een handgebaar en licht heupwiegen loopt hij het tuinpad af.

“Ik begin er niet eens over,” zegt ze hardop als de deur weer dicht is.

Na het stofzuigen zet ze koffie en ploft ze neer op de bank. De Smartphone trilt.

Een Whatsappje van Myra. Kan ik vanavond even langskomen?

Leontien kent de tekst en de tijd. Vanavond is haar man naar de biljartclub en zoonlief naar voetbaltraining met nazitten. Woensdagavond heeft ze het rijk alleen. Dat weet Myra ook.

Tweelingzussen zijn ze. Negen maanden delen van een krappe ruimte met een kloppend hart daarboven schept een zielsband.

Toch zijn ze zo verschillend. Myra klom in bomen, ze was steviger en sterker. Ze vocht met de buurjongens. Myra kwam in opstand tegen vader en zijn regels. Ze zette modelvliegtuigjes in elkaar. Myra ging in haar eentje backpacken op de motor. Allemaal dingen die Leontien nooit zou durven. Vader had haar gekscherend weleens zijn jongen genoemd.

Avonturen genoeg, maar een ding wilde in haar leven maar niet lukken: De Liefde.

Kan ik vanavond even langskomen? Dat is de code. Arme Myra, ze heeft vast weer een blauwtje gelopen. Ik gun het haar zo dat ze iemand vindt die goed voor haar is.

Vanzelfsprekend staat ze voor haar klaar. Ze zijn zielszusters, daar komt niets ter wereld tussen. Ze heeft niet zo vaak oplossingen, maar met een luisterend oor en open hart montert ze haar zus vaak op.

***

De boel is aan kant, de mannen zijn vertrokken. Myra komt op de fiets, dus ze kan wel een wijntje open trekken. Nee, dat is niet nodig om de waarheid boven tafel te krijgen, die vertellen ze elkaar sowieso.

Leontien schrikt als ze de deur open doet. Haar in de war, een onrustige blik, wallen onder de ogen. Ze knuffelt haar zus: “Kom gauw mee naar binnen!”

“Wat is je gebeurd?” vraagt ze als ze zitten. De koffie dampt.

Myra haalt diep adem: “Ik ben op vakantie geweest. Wandelen in Zwitserland.”

“Echt iets voor jou. Hoog in de bergen met een uitdaging onder je voeten.”

“Met Lidwien.”

“Ah, leuk, had je een vriendin mee? Grappig, de afgelopen jaren ging je steeds alleen.”

Myra slikt: “Ik val voor haar…”

“Ben je…?”

Myra knikt: “Pas nu zie ik wat ik bij al mijn pogingen om aan de man te komen heb gemist. Bij haar viel alles op zijn plek.”

Bij een vrouwspersoon zult gij als vrouw niet liggen met mannelijke bijligging galmt het Leontien in haar hoofd. Ze schudt haar hoofd, dat stond er toch niet? Bedoelden ze dat ook? Ze schrikt van haar eigen gebaar.

“Myra, begrijp me niet verkeerd,” hakkelt ze, “ik bedoel geen nee. Ik hoor vader in mijn hoofd, zijn strenge stem waar ik altijd zo van schrok,” ze haalt een hand door haar haar, “al die liefdeloze geboden die hij voorlas en voorstond omdat God het gewild zou hebben.”

Myra krimpt in elkaar: “Geloof jij dat…?”

Leontien is even stil. Het daagt haar: “Hou je van Lidwien?”

Myra knikt, alle onrust valt van haar weg, haar ogen stralen: “We hebben verbinding, we voelen elkaar zo geweldig aan. Het lijkt een beetje op de band die wij samen hebben, maar er is meer. Er zit verlangen bij naar elkaars lijf en geest, elkaars wereld, elkaars ziel. Naar samen zijn en samen leven, samen het leven delen met alles dat het brengt.”

Kijk naar haar ogen, ziet Leontien, dat is liefde. Hoe kan een God die liefde is dat in hemelsnaam verbieden? Wat hebben ze toch van Zijn woord gemaakt?

“Ik hoorde vaders stem ook,” Myra’s stem klinkt verstikt, “al die geboden en vervloekingen bij overtreding. Ik werd bang. Tot ik aan zijn angst terugdacht,” ze wrijft een traan weg, “ik heb hem op zijn sterfbed gezegd hoe ik over die geboden dacht, dat ik niet kon geloven in een bekrompen Tiran met eindeloos geheugen voor misstappen, en dat het volgens mij heel anders en veel beter is dan hij vreesde. Ik kon het nauwelijks onder woorden brengen. Toch troostte het hem. Die herinnering sterkte mij weer.”

Het is goed zo, denkt Leontien, echt, zo moet het zijn! Ze omhelst Myra en houdt haar vast: “Ik ben zo blij voor je.”

Myra zucht: “Ik was zo bang om het je te vertellen.”

“Kom de volgende woensdag samen langs, ik wil graag kennismaken met de vrouw die jouw hart heeft gestolen!”

***

Leontien schept het eten op. Manlief en Patrick vallen direct aan.

“Houden jullie van wijn?” vraagt ze.

“Jawel, maar da’s veel duurder dan bier,” merkt Patrick met volle mond op, “dat red ik niet met mijn zakgeld. Maar een gratis glaasje sla ik niet af.”

Manlief glimlacht: “Ik moet opeens denken aan onze verkeringstijd, goedkope Lambrusco in een kartonnen bekertje. Tjonge, wat ging dat er goed in!”

“Mooi, de nieuwe buren hebben ons uitgenodigd voor een huiswarmertje met een glaasje wijn.”

“Oeps, is dat schrikken!” knipoogt Patrick.

Leontien vertrekt geen spier: “Een goede buur is beter dan een verre vriend. Het lijken me aardige jongens samen.”

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

fout: Inhoud is beschermd!
Scroll naar boven